Πέρασε από τη Βουλή ο νόμος -πλέον- που καθιερώνει τη 13ωρη εργασία την Πέμπτη 16 Οκτώβρη. Πρόκειται για τον τρίτο κατά σειρά νόμο, μετά τους αντεργατικούς νόμους «Χατζηδάκη» και «Γεωργιάδη». Ο νόμος «Κεραμέως» ρίχνει τη χαριστική βολή στην 8ωρη εργασία, σε μια από τις πιο θεμελιώδεις όσο και ιστορικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης τα τελευταία 120 χρόνια, οδηγώντας το σύνολο των εργαζομένων σε μια πολύ μεγάλη οπισθοδρόμηση. Η ψήφιση του νόμου από την κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί ένα ακόμα «δώρο» στην εργοδοσία, στο μεγάλο κεφάλαιο και στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ανοίγει νέους δρόμους για το ξεζούμισμα των εργαζομένων, για την πιο ληστρική εκμετάλλευση της εργατικής τους δύναμης προς όφελος της αχαλίνωτης κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Πως φτάσαμε ως εδώ

Τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση της ΝΔ επιδόθηκε σε μια ξέφρενη επικοινωνιακή κούρσα, εκμεταλλευόμενη τα πρόθυμα ΜΜΕ για να πείσει τα λαϊκά στρώματα πως το να εργάζονται 13 ώρες τη μέρα είναι προς όφελός τους. Επιστράτευσε κάθε είδους δημαγωγία, αναποδογύρισε την πραγματικότητα, μετατρέποντας κυριολεκτικά το άσπρο σε μαύρο για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Προσπάθησε να πείσει πως ο εργαζόμενος είναι «απολύτως ελεύθερος», χωρίς να έχει συνέπειες, να αρνηθεί να εργαστεί υπερωριακά. Πως είναι καλύτερα να εργάζεται στον ίδιο εργοδότη 13 ώρες παρά να πηγαίνει και να έρχεται «με το μηχανάκι» σε δύο εργοδότες τη μέρα. Παρουσίασε το μέτρο σαν το αντίδοτο στην ξέφρενη ακρίβεια που σαρώνει τα λαϊκά εισοδήματα.
Όλα τα κυβερνητικά επιχειρήματα συνεχίζουν μέχρι και τώρα να προσκρούουν στην πραγματικότητα με την οποία είναι αντιμέτωποι αμέτρητοι εργαζόμενοι. Οι εργοδοτικοί εκβιασμοί και οι απειλές για απόλυση δίνουν και παίρνουν, υποχρεώνοντας τους εργαζόμενους να δουλεύουν από «ήλιο σε ήλιο». Οι μισθοί κινούνται σε τραγικά χαμηλά επίπεδα και οι κυβερνητικές αυξήσεις είναι κυριολεκτικά ψίχουλα, με αποτέλεσμα ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να εργαστούν και σε δεύτερη δουλειά για να ανταποκριθούν στο κόστος της ζωής που γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο.

Τα συνδικάτα απέναντι στο 13ωρο

Και ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ μεθοδικά εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα επιχειρούσε να κερδίσει έδαφος, να διαμορφώσει όρους μιας ευρείας κοινωνικής συναίνεσης και αποδοχής του αντεργατικού μέτρου, οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων, με πρώτη και καλύτερη αυτή της ΓΣΕΕ, σφύριζαν αδιάφορα. Αντί να οργώσουν τους χώρους δουλειάς, να ενημερώσουν τους εργαζόμενους για τις βαριές συνέπειες που θα επιφέρουν τα μέτρα στον εργασιακό βίο, για την τεράστια οπισθοδρόμηση και τον εργασιακό μεσαίωνα που χτυπά την πόρτα, η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Αντί να οργανώσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο αγωνιστικής και απεργιακής απάντησης με τους πιο μαζικούς όρους ενάντια στην αντεργατική καταιγίδα, εκλιπαρούσε την κυβέρνηση και τους εργοδοτικούς φορείς να καθίσουν στο τραπέζι του «κοινωνικού διαλόγου». Την ώρα δηλαδή που κυβέρνηση και εργοδοσία σφυροκοπούσαν το 8ωρο που κατακτήθηκε με αίμα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρέμενε πιστή στη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού, του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης δηλαδή, αναγορεύοντας σε συνομιλητές τους εκμεταλλευτές του λαού.

Είναι πλέον πάγια πρακτική της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να κηρύσσει απεργίες την παραμονή της ψήφισης των κυβερνητικών μέτρων. Μια πρακτική που αντικειμενικά φέρνει τους εργαζόμενους μπροστά σε προεξοφλημένα αποτελέσματα. Που υπονομεύει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης αποτελεσματικών μαζικών πανεργατικών αγώνων. Το ίδιο έργο που έζησαν οι εργαζόμενοι τόσες και τόσες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, όπως με την περίπτωση του αντεργατικού – αντισυνδικαλιστικού νόμου «Χατζηδάκη», επαναλήφθηκε και αυτή τη φορά. Με μια γενική πανεργατική απεργία την 1η Οκτώβρη, προκηρυγμένη από τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και άλλη μία στις 14/10, παραμονές της ψήφισης, οι συμβιβασμένες ηγεσίες θεώρησαν πως έβγαλαν την υποχρέωση προς στους εργαζόμενους. Μάλιστα η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν είχε το σθένος να κηρύξει η ίδια απεργία για τις 14/10, προτιμώντας να καλέσει στην απεργία που αποφάσισε το ΕΚΑ(!!), επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά πόσο συμβιβαστική και συνθηκολόγα είναι η γραμμή που έχει χαράξει μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα.
Και την επομένη της ψήφισης του νόμου, που επέφερε καίριο πλήγμα σε ένα από τα πιο εμβληματικά εργασιακά δικαιώματα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ έσπευσε να πιάσει στασίδι στο μετρό του Συντάγματος για να ενημερώσει τάχα τους εργαζόμενους σχετικά με τα δικαιώματά τους. Πρόκειται για κανονικό εμπαιγμό των ίδιων των εργαζόμενων και απαξίωση των αγώνων της εργατικής τάξης για την κατάκτηση του 8ωρου.

Η στάση του ΠΑΜΕ

Σε ουραγό της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ και του Παναγόπουλου έχει εξελιχθεί το ΠΑΜΕ. Οι ταξικές κορώνες και οι τυμπανοκρουσίες, οι υψηλοί αντικυβερνητικοί τόνοι αποδείχθηκαν για μια ακόμα φορά κούφια λόγια, αφού στοιχήθηκε πίσω από τη ΓΣΕΕ σε μια βολική θέση παρακολουθητή. Θυμίζουμε ότι πανομοιότυπη στάση έχει κρατήσει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν, υποσκάπτοντας κάθε προσπάθεια ανάπτυξης μαζικού αγώνα ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα με το ίδιο πάντα επιχείρημα περί «ενότητας των εργαζομένων». Επικαλούνται την «ενότητα» αυτοί που διασπούν σταθερά τους απεργιακούς αγώνες, που αναζητούν τις χωριστές πλατείες για να μην συναντηθούν οι απεργοί στον ίδιο δρόμο. Όλο αυτό το διάστημα το ΠΑΜΕ ευθυγραμμίστηκε στην πραγματικότητα με την γραμμή που χάραξε η ηγεσία της ΓΣΕΕ και αρκέστηκε στις δύο 24ωρες απεργίες του Οκτώβρη συμβάλλοντας έτσι κι αυτό με τη στάση του ώστε να γίνουν κανονικές ντουφεκιές χωρίς συνέχεια και προοπτική. Πανηγύρισαν μάλιστα για την απεργία στις 14/10 λέγοντας πως «είναι η 5η απεργία που γίνεται τα τελευταία 4 χρόνια χωρίς απόφαση της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ (…)» και πως «επιβεβαιώνεται η δύναμη του οργανωμένου λάου! Η δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης, που δεν τα διπλώνει, που δεν συμβιβάζεται με ψίχουλα», επικαλούμενοι την ανυπαρξία της ΓΣΕΕ στην απεργία στις 14/10. Αντί να καταγγείλουν την ηγεσία της ΓΣΕΕ που δεν κήρυξε πανεργατική απεργία, για να συσπειρωθούν σε κοινό απεργιακό μέτωπο οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ θεώρησαν αυτή τη στάση ως «ταξική» επιτυχία.

Τώρα στα μεθεόρτια και αφού ψηφίστηκε ο νόμος για το 13ωρο, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επιδίδονται στις γνωστές «συσκέψεις» των σωματείων και των Εργατικών Κέντρων που ελέγχουν για να συζητήσουν και να οργανώσουν τη μάχη «για μείωση του σταθερού ημερήσιου χρόνου δουλειάς, για το 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο που αποτελεί το επίκεντρο της πάλης απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα της 13ωρης δουλειάς και της ευελιξίας».

Ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι δύο απεργίες, παρά τις αντιξοότητες, τον κατακερματισμό των συγκεντρώσεων αλλά και την γενικότερη υποχώρηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, συσπείρωσαν και κινητοποίησαν αρκετές χιλιάδες εργαζόμενους. Αν και η προοπτική της κλιμάκωσης του απεργιακού αγώνα υπονομεύτηκε από τη στάση των συμβιβαστικών συνδικαλιστικών ηγεσιών, εντούτοις επιβεβαιώθηκε ότι ο κόσμος της εργασίας δεν συμβιβάζεται ούτε αποδέχεται τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης. Δεν υπάρχει εργαζόμενος που να συνηθίζει την ιδέα να εργάζεται σαν σκλάβος 13 ώρες τη μέρα, με μισθό ανέχειας.

Οι δύο πανεργατικές απεργίες έδειξαν πως υπάρχουν οι δυνατότητες να αναπτυχθεί ακόμα μεγαλύτερος και ενιαίος πανεργατικός αγώνας και πως ένα σημαντικό εμπόδιο σε αυτή την κατεύθυνση είναι η συμβιβαστική γραμμή που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχες φιλοκυβερνητικές δυνάμεις στις ηγεσίες των ανώτερων -πρώτα και κύρια- συνδικαλιστικών οργανώσεων, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Αναμφίβολα η υπερψήφιση της 13ωρης εργασίας αλλά και των άλλων αντεργατικών μέτρων αποτελεί ένα σημαντικό πλήγμα για τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων συνολικά και φέρνει τους εργαζόμενους σε πιο δυσμενή θέση. Είναι μονόδρομος ο μαζικός πανεργατικός αγώνας για την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων και την επανακατάκτηση του 8ωρου. Άλλη διέξοδος για τον εργαζόμενο λαό δεν υπάρχει.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος