Η υπουργός εργασίας Νίκη Κεραμέως ετοιμάζεται να καταθέσει τον Ιούνιο ένα νέο εργατικό νομοσχέδιο σε πλήρη σύμπνοια με τις εργοδοτικές απαιτήσεις, συνεχίζοντας έτσι το έργο των προκατόχων της για πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

Βαδίζοντας στα χνάρια των αντεργατικών διατάξεων των νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, το νέο νομοσχέδιο προωθεί την επιβολή ωραρίων – λάστιχο σε εβδομαδιαία βάση (σήμερα υπάρχει η δυνατότητα σε 6μηνιαία ή ετήσια βάση) αλλά και τη μη πληρωμή υπερωριών με αντάλλαγμα ρεπό, όποτε θέλει ο εργοδότης.

Οι επιπλέον ώρες εργασίας μέσα στην ημέρα δεν θα θεωρούνται υπερωριακές και δεν θα πληρώνονται, αλλά θα ισοφαρίζονται είτε με μειωμένο ωράριο είτε με ρεπό σε άλλη χρονική περίοδο που θα υπάρχει μειωμένη ζήτηση απασχόλησης. Κάπου εδώ, κάποιος που γνωρίζει τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας αντιλαμβάνεται το μέγεθος των τέτοιων μυθευμάτων. Φυσικά, υπάρχει και η συνέχεια του μύθου, ότι όλο αυτό θα γίνεται μετά από συμφωνία των εργαζομένων με την εργοδοσία.

Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις ή με συμφωνία του εργοδότη με τα σωματεία. Σε περίπτωση μη ύπαρξης συνδικαλιστικής οργάνωσης ή μη επίτευξης συμφωνίας μεταξύ της συνδικαλιστικής οργάνωσης και του εργοδότη, μπορεί να εφαρμοστεί μόνο μετά από έγγραφη συμφωνία των δύο μερών, εργαζόμενου και εργοδότη, γεγονός που μαρτυρά την ευπάθεια των εργαζομένων χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση στις εργοδοτικές πιέσεις.

Οι αλλαγές που δρομολογούνται και προβλέπουν τη διευθέτηση των ωραρίων σε μηνιαία ή εβδομαδιαία βάση, θα οδηγήσουν σε ωράρια «ακορντεόν» με τους εργαζόμενους να μην ξέρουν τι τους ξημερώνει. Και όλα αυτά ενώ πρόσφατη έρευνα αποτυπώνει την έκταση των μορφών εργασίας που επικρατούν στην αγορά, περιλαμβά­νοντας εργασία το Σαββατοκύριακο, τη νύχτα, στον ελεύθερο χρόνο ή με απροειδοποίητη αλλαγή βάρδιας, δημιουργώντας έτσι στρεσογόνες εργασιακές συνθήκες με σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία των εργαζομένων, καθώς και στην οικογενειακή τους κατάσταση, καταδεικνύοντας πως η Ελλάδα απέχει χιλιόμετρα από τις καλές και ποιοτικές θέσεις εργασίας που έχει υποσχεθεί κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η εβδομαδιαία διευθέτηση του χρόνου εργασίας στοχεύει στην περαιτέρω παράκαμψη των σωματείων, τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι εκ των πραγμάτων αντίθετα με την ελαστικοποίηση της απασχόλησης και τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, έχουν μετατραπεί -λόγω των διοικήσεών τους- σε απλούς παρατηρητές που δεν μετουσιώνουν την αγανάκτηση των εργαζομένων σε δυναμικές και αποφασιστικές εργατικές κινητοποιήσεις, αλλά παραμένουν στο στάδιο της στείρας αποτύπωσης και καταδίκης της κατάστασης.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις ξανά επιβεβαιώνεται πως ο αγώνας για ΣΣΕ, που πρέπει να καταστούν υποχρεωτικές για το σύνολο των επιχειρήσεων κάθε κλάδου, είναι το μόνο όπλο που μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τον εργαζόμενο από τα ξεχειλωμένα ωράρια και τις απλήρωτες υπερωρίες που βαφτίζονται δήθεν εθελοντική «διευθέτηση ωραρίου».

πηγή: Λαϊκός Δρόμος