για τη βίαιη και ολοκληρωτική επιβολή του σχολείου της καπιταλιστικής αγοράς, χωρίς εμπόδια!

Γράφει ο Γιώργος Μαυρογιώργος

Πρόκειται για απόπειρα θεσμικού ενταφιασμού του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να καταφεύγουν σε ιστορικά κατοχυρωμένες μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας, ενάντια σε κυβερνητικές επιλογές που πλήττουν βασικές παραμέτρους της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης: κοινωνικές διακρίσεις, το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών, συνθήκες και όρους εργασίας, υποδομές, τη δημοκρατία στην εκπαίδευση, την εμπορευματοποίηση της γνώσης, τις προφανείς στρεβλώσεις στην άσκηση της παιδαγωγικής με πρόσχημα την ποιότητα, την αποτελεσματικότητα, την αυτονομία, την αποκέντρωση, την ανατροφοδότηση, την καινοτομία. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι τυφλοί εκτελεστές κυβερνητικών εντολών. Είναι σκεπτόμενοι διανοούμενοι και ενεργοί παιδαγωγοί που έχουν λόγο στο σύνολο των παραμέτρων που έχουν σχέση με την παραπέρα εμβάθυνση της δημοκρατίας στην εκπαίδευση, για όλους και όλες, χωρίς διακρίσεις, κατατάξεις και αποκλεισμούς.

Επαναφέρω την άποψή μου για τον δάσκαλο και τη δασκάλα:

Δάσκαλος είναι αυτός/αυτή που:

• Ζει μέσα στην κοινωνία και δρα στο πεδίο των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.
• Προωθεί την ανοιχτή εκπαίδευση, την ανοιχτή μάθηση και την ανοιχτή σκέψη.
• Ευνοεί και ενισχύει τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.
• Απολαμβάνει και χαίρεται την ανεξαρτησία των μαθητών του, ακόμα και αν αυτό υποβαστάζει την αμφισβήτησή του.
• Δεν παρασύρεται από την εξουσία των γνώσεων που έχει.
• Αξιοποιεί την εξουσία της θέσης του για να διευρύνει τα όρια της δημοκρατίας.
• Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Αναζητάει τις προϋποθέσεις για αυθεντική συμμετοχή.
• Έχει «έμμονες ιδέες» και πάθος για το βιβλίο και τη γνώση. Είναι αυτό που τον κάνει «μεταδοτικό».
• Σέβεται, αναγνωρίζει και αξιοποιεί τα λάθη.
• Αποδομεί τα αυτονόητα και τα δεδομένα που συντηρούν και διαιωνίζουν.
• Ζει και την ώρα που εργάζεται, με επίμονη άσκηση στη συνεργασία και τη συλλογικότητα.
• Απολαμβάνει τους δεσμούς αμοιβαιότητας, αναγνώρισης και σεβασμού προς τους συναδέλφους.
• Αποφεύγει την ιδιώτευση, την απομόνωση, τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό.
• Δεν εμποδίζει, δεν αναχαιτίζει.
• Διαπραγματεύεται με τους μαθητές/τριες το νόημα που έχουν τόσο αυτά που γίνονται, όσο και αυτά που δε γίνονται.
• Είναι φορτωμένος με υποχρεώσεις και ευθύνες, που αν και αναχαιτίζουν την ανεξαρτησία του, την εμπλουτίζουν
• Είναι δρομέας του δρόμου αντοχής του στοχασμού και της κριτικής σκέψης.
• Δεν περιορίζεται τυπολατρικά στις υποχρεώσεις του. Τις υπερβαίνει για να δημιουργεί.
• u Ανιχνεύει και απολαμβάνει το πλαίσιο της σχετικής του αυτονομίας για να απελευθερώνει και να εμπλουτίζει την παιδαγωγική συνάντηση.
• Ασκεί πολιτική παιδαγωγική.
• Παθιάζεται με την παιδαγωγική τού τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του άλλου.
• Την παιδαγωγική πράξη την ορίζει με αναφορές στην κοινωνική δικαιοσύνη, τη μέριμνα, την έγνοια και τη φροντίδα.
• Προτάσσει την παιδαγωγική της θετικής διάκρισης υπέρ αυτών που έχουν περισσότερη ανάγκη.
• Προωθεί την παιδαγωγική της αισιόδοξης πρότασης για τη ζωή.

Το να είσαι δάσκαλος/δασκάλα-ενεργό κριτικό πολιτικό υποκείμενο σημαίνει από τη μια πως υπόκεισαι στο δίκτυο δώρων, ανταλλαγών και υποχρεώσεων που συγκροτούν τις κοινωνικές και παιδαγωγικές σχέσεις και από την άλλη πως δρας στο πεδίο των αντιφάσεων, των συγκρούσεων και των αντιθέσεων, με τρόπο που να συντελείς στη αξιοποίησή τους και τον μετασχηματισμό τους σε πράξη αλλαγής.

ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ, ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ, ΛΟΙΠΟΝ! ΑΛΛΙΩΣ…

αντιτετράδια της εκπαίδευσης, τ. 140