Το σχόλιο της Δευτέρας: Πολλές εστίες αντίστασης σε μια μεγάλη επίθεση. ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ!

Από selidodeikti της Αριάδνης Τακουρίδου,

Η κοινωνία συνολικά και ειδικά τα σχολεία, αν το παρατηρήσουμε από την οπτική ενός εκπαιδευτικού ή κάποιου που σχετίζεται με την εκπαίδευση, δέχονται τα τελευταία χρόνια μια διαρκή και πρωτοφανή επίθεση που κορυφώνεται. Από τη μια παρατηρούμε την φτωχοποίηση μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, τα αδιέξοδα στα οποία περιέρχεται ολόκληρη η κοινωνία, την παγκόσμια αβεβαιότητα με την βέβαιη ροπή και τάση προς ακροδεξιές αντιλήψεις και κυβερνήσεις και τους πολέμους σε Ουκρανία–Ρωσία και Μέση Ανατολή, με αποκορύφωμα την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Από την άλλη πλευρά, μπροστά σε αυτή την πολυεπίπεδη επίθεση η κοινωνία φαίνεται μουδιασμένη ή και αδύναμη να αντιδράσει με ανάλογη ένταση στα χτυπήματα και τη βία που δέχεται από το σύστημα. Αν υπήρχε ένας εξωτερικός παρατηρητής θα έβλεπε τον κόσμο σαν ένα δάσος που έχει παραδοθεί στις φλόγες.

Είναι όμως έτσι;

Αν έρθει πιο κοντά και εστιάσει ειδικά σε κάθε έναν από τους τομείς που πλήττονται, θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν μικρές οάσεις που αρνούνται να παραδοθούν στις φλόγες και στην καταστροφή. Αν εστιάσουμε στα σχολεία μας θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλα αυτά τα προβλήματα και τα αδιέξοδα καθρεπτίζονται σε αυτά και ταυτόχρονα οι εκπαιδευτικοί καλούνται να τα διαχειριστούν, αλλά και να αποδείξουν ότι δεν είναι αυτοί που τα προκαλούν. Υποστελέχωση προσωπικού, έλλειψη υλικοτεχνικών υποδομών, ακατάλληλα κτίρια, συγχωνεύσεις τμημάτων είναι μερικά απ΄τα ζητήματα που επιβαρύνουν σε μεγάλο βαθμό το έργο των εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, εγκύκλιοι και νόμοι που μετακυλύουν τις ευθύνες για όλα τα παραπάνω στους εκπαιδευτικούς, όπως αυτοαξιολόγηση σχολικών μονάδων και πλατφόρμες καταγγελιών δημιουργούν έναν απίστευτο μηχανισμό πίεσης και επίθεσης σε αυτούς. Η επιχειρούμενη αξιολόγησή τους έρχεται πολύ καλά και κουμπώνει με αυτήν την λογική αποποίησης ευθυνών από πλευράς τους υπουργείου αλλά και με την προσπάθεια κατηγοριοποίησης των σχολικών μονάδων και το μοντέλο εκπαίδευσης που θέλουν να οικοδομήσουν. Ένα μοντέλο που εισάγει εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων, που τους πολλούς και φτωχούς τους πετάει στον Καιάδα.

      Όμως ποιες είναι οι αντιδράσεις και αντιστάσεις; Ποια είναι η απάντηση που έρχεται από τα κάτω; Από το 2021 έως σήμερα, οι εκπαιδευτικοί δίνουν έναν γενναίο αγώνα (για τα ζητήματα της αυτοαξιολόγησης σχ. μονάδας και αξιολόγησης εκπαιδευτικών) προσπαθώντας να αντισταθούν σε αυτήν την άνιση επίθεση που δέχονται από πλευράς ΥΠΑΙΘΑ. Αν πάλι, κάποιος αποστασιοποιημένος παρατηρητής παρακολουθήσει την έκβαση αυτής της μάχης, θα πει πως είναι χαμένη. Αν πάλι, αυτός ο παρατηρητής μπει μέσα στα σχολεία, δει τους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται να ανταπεξέλθουν με τα καθημερινά προβλήματα που καθρεπτίζονται εκεί , αλλά και την προβολή σθεναρής αντίστασης όσων έχουν απομείνει και δεν συναινούν στο τέρας της αξιολόγησης θα αναθαρρήσει. Ας μην εστιάσουμε στα προβλήματα συντονισμού σωματείων, ενεργούς δράσης μέσα σε αυτά, ξεπουλήματος  του αγώνα από τις πλειοψηφικές δυνάμεις των Ομοσπονδιών. Οι εκπαιδευτικοί έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν μάχη αξιοπρέπειας με όσα μέσα τους διατέθηκαν και όσα κατέκτησαν.  Έτσι το Υπουργείο προσπάθησε ακόμα περισσότερο να σπάσει τις αντιστάσεις όσων απέμειναν να δίνουν μάχες, αξιοποιώντας την φαρέτρα των πειθαρχικών διώξεων και τις απειλές για απολύσεις. Και πάλι δε λύγισαν. Η πετυχημένη απεργία στις 23/10, η παρουσία έξω από την Περιφέρεια για στήριξη στους διωκόμενους, το κύμα αλληλεγγύης στην πολιτική δίωξη της δασκάλας με την υπόθεση για την Παλαιστίνη είναι λίγα από τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος που αποδεικνύουν ότι ακόμα υπάρχουν υγιή αντανακλαστικά.

Συναισθήματα  αισιοδοξίας και απογοήτευσης διαδέχονται συχνά όσους απομένουν και αγωνίζονται κάτω από τη εντεινόμενη πίεση των διώξεων και των απειλών. Αισιοδοξία όταν βρίσκονται στον δρόμο του αγώνα και ενώνουν τις φωνές με άλλους που αγωνίζονται. Απογοήτευση από το αίσθημα τρομοκράτησης και απομόνωσης. Εκεί που όλα φαίνονται ότι έχουν σβήσει, εκεί διακρίνεται και μια σπίθα. Συζητήσεις στους διαδρόμους με συναδέλφους που αποκαλύπτουν το ενδιαφέρον να αφουγκραστούν τον παλμό των γεγονότων, ακόμα και αν απέχουν πολύ από το να δώσουν τις δικές τους μάχες, μουρμουρητά αγανάκτησης και κοινές διαπιστώσεις αποκαλύπτουν τις διαθέσεις όλων μας.  Ακόμα και αυτοί που έχουν υποκύψει υπό το βάρος των απειλών δεν έχουν πειθαρχήσει ιδεολογικά. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μάχη που έχει χάσει το υπουργείο και με αυτήν τελικά θα χρειαστεί να αναμετρηθεί. Τις προάλλες το σωματείο εκπαιδευτικών Π.Ε Ν.Σμύρνης κάλεσε τον Δημήτρη Παπαχρήστο, εκφωνητή του ραδιοσταθμού φοιτητών στο πολυτεχνείο,  σε μια ανοιχτή συζήτηση με κόσμο της γειτονιάς και μικρούς μαθητές. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι τελικά αυτές οι ισχνές μειοψηφίες είναι αυτές που φέρνουν την αλλαγή και την ανατροπή. Αυτές οι μειοψηφίες μπολιάζουν όλη την κοινωνία. Και τη στιγμή που απογοητεύεσαι και λες ότι έχει παραδοθεί στην ήττα της, έρχεται η επόμενη στιγμή και σε επιβεβαιώνει για το αντίθετο. Έρχεται εκείνη η ώρα που ολόκληρη η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα ποτάμι αλληλεγγύης που αγκαλιάζει τον αγώνα και αγωνίζεται κι αυτή μαζί.

Εμπρός για τα δικά μας Πολυτεχνεία…

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ

Δυναμώνουμε και κλιμακώνουμε τον αγώνα

ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΤΡΙΤΗ 12/11

6:30 μ.μ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ