Η λατρεία της κυβέρνησης και του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά για διώξη της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης έγινε συνήθεια!

Σε δίκη που έχει οριστεί για τις 23 Μαρτίου, μετά από μήνυση του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά σέρνονται τέσσερις συνδικαλιστές στον Πειραιά. Στο εδώλιο πρόκειται να καθίσουν ο Ακρίτας Καλούσης, μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά, ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, ο Ηλίας Πατίδης, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Πειραιά και ο Παναγιώτης Χουντής, πρώην γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά.

Ο Ακρίτας Καλούσης και ο Παναγιώτης Χουντής με δηλώσεις τους στο drepani.gr διατυμπανίζουν: «Αυτά είναι τα όπλα μας: Η συλλογική δράση και αντίσταση στις πολιτικές που ρημάζουν τη δημόσια εκπαίδευση, τα κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Οι ντουντούκες, τα πανό, οι πορείες («στοιχεία εγκλήματος» για τους διώκτες μας) και οι εκπαιδευτικοί και κοινωνικοί αγώνες με  διάρκεια και συνέπεια είναι τα όπλα μας!»

Το Ιστορικό

Η δίκη αυτή γίνεται έπειτα από μήνυση του ΔΙΔΕ Πειραιά, η οποία αφορούσε δύο κινητοποιήσεις. Μια πολύ μαζική κινητοποίηση της ΕΛΜΕ στις 30.11.2022 στα γραφεία της ΔΔΕ Πειραιά, ενάντια στις πρώτες διώξεις που μεθόδευσε ο διευθυντής Δευτεροβάθμιας. Και μια ακόμα κινητοποίηση της ΕΛΜΕ στις 17.3.2023, με συμμετοχή πολλών ακόμα σωματείων στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ενάντια σε διαφημιστική διημερίδα της ιδιωτικής εκπαίδευσης από τον ΔΙΔΕ Πειραιά! Και τα δύο αυτά γεγονότα (η πρώτη ομοβροντία συνδικαλιστικών διώξεων και η διαφήμιση της ιδιωτικής εκπαίδευσης) είχαν δημιουργήσει πολύ πλατύ κύμα αγανάκτησης ενάντια στον ΔΙΔΕ Πειραιά, τόσο πλατύ, που αγκάλιαζε και συντηρητικούς ανθρώπους. Και οι τέσσερις συνδικαλιστές κατηγορούνται για «σοβαρή διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας», για «εισβολή», «φωνασκίες» και «κατάληψη». Κατηγορούνται, επίσης, για ανύπαρκτες «φθορές» σε υπαρκτές ή… ανύπαρκτες πόρτες. Σοβαρές κατηγορίες για «σωματική βλάβη» με κίνδυνο πρόκλησης «σοβαρής σωματικής βλάβης» επιχειρείται να φορτωθούν στον έναν από τους τέσσερις (τον πρόεδρο του Ε.Κ. Πειραιά). Για όλα τα παραπάνω, ασφαλώς, ούτε φωτογραφίες ούτε μάρτυρες υπάρχουν. Και δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, μια που δεν συνέβησαν.

Από τον Σεπτέμβρη του 2022 μέχρι σήμερα η βιομηχανία διώξεων της ΔΔΕ Πειραιά έχει να επιδείξει πλούσιο έργο, στοχοποιώντας συγκεκριμένους αγωνιστές, αλλά και την ίδια την παράταξη της ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.

Ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης έχοντας μετατραπεί σε μηχανισμό Εκφοβισμού Διώξεων και Τρομοκρατίας Εκπαιδευτικών έχει πάρει φόρα και δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα. Είναι τέτοιο το μένος και η εκδικητική μανία εναντίον αγωνιστών εκπαιδευτικών και παρατάξεων που αντιστέκονται, που υπερβαίνει τα όρια του κωμικοτραγικού. Εκτός από την Χρύσα Χοτζόγλου, τον Δημήτρη Χαρτζουλάκη και τον πολλαπλώς διωκόμενο συνταξιούχο Γιώργο Καββαδία, μια σειρά άλλων μελών της ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ έχουν στοχοποιηθεί πολλές φορές και αντιμετωπίζουν πειθαρχικές και ποινικές διώξεις για την πολιτική και συνδικαλιστική δράση τους. Στον Πειραιά διώκονται 11 εκπαιδευτικοί, οι 9 από τους οποίους ανήκουν στην ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που έχει μπει στο στόχαστρο ως συνδικαλιστική παράταξη. Πολλοί από αυτούς είναι πολύ-διωκόμενοι!

Για συμμετοχή στην κινητοποίηση της ΕΛΜΕ Πειραιά (με στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ) ενάντια στις εξετάσεις PISA. (Καββαδίας, Γ., Καλούσης Α., Μητρόπουλος Δ.) Και η Σακιώτη Ν. (ΑΣΕ/ΠΑΜΕ).

Ποινικές και πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών για «ανάρμοστη συμπεριφορά εκτός υπηρεσίας», λόγω συμμετοχής σε κινητοποίηση στην επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου Γρηγορόπουλου, με βάση τις (χουντικής έμπνευσης) απαγορεύσεις στην πανδημία. (Γκέρτσος Ζ., Χουντής Π. που αθωώθηκαν από το ποινικό δικαστήριο).

Ποινικές διώξεις (Καλούσης Α., Χουντής Π.) για την κινητοποίηση της ΕΛΜΕ Πειραιά ενάντια στη φιέστα-φιάσκο του ΔΔΕ Πειραιά υπέρ των ιδιωτικών σχολείων και για κινητοποιήσεις του Σωματείου στα γραφεία της ΔΔΕ Πειραιά. Σε αυτή τη μήνυση που έγινε από τον ΔΔΕ Πειραιά διωκόμενος είναι επίσης ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Πατίδης Η. και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Μπεκρής Μ. που συμμετείχε και συμπαραστάθηκε στην κινητοποίηση.

Πειθαρχικές διώξεις (παραπομπή από την ΔΔΕ Πειραιά στο Πειθαρχικό) για «κακόβουλη κριτική της προϊστάμενης αρχής», με αφορμή δημόσια(!) κριτική στις πολιτικές του Υπουργείου. (Καββαδίας Γ. Χατζηανδρέου Ν.). ,

Δήλωση του Ακρίτα Καλούση, μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά στο «drepani.gr»

«Συρόμαστε στα δικαστήρια ως κοινοί εγκληματίες. Έχετε ακούσει για διώξεις σχετικά με ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις, έγκλημα Τεμπών κλπ; Φυσικά όχι. Αλλά για εκπαιδευτικούς σχεδόν καθημερινά. Οι κινητοποιήσεις και οι διεκδικήσεις βαφτίζονται εγκλήματα. Εγκλήματα γιατί διεκδικούμε για παράδειγμα να καλύπτονται άμεσα τα κενά των εκπαιδευτικών, σήμερα που μιλάμε στη ΔΔΕ Πειραιά υπάρχουν 45 κενά, 2 μήνες πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς. Εγκλήματα χαρακτηρίζονται οι αγώνες ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης της ΕΕ και του ΟΟΣΑ που επιχειρούν να μετατρέψουν το δημόσιο δωρεάν σχολείο σε μια επιχείρηση, με χορηγούς και με περήφανους προστάτες όπως επιδιώκουν να το κάνουν με τα «Ωνάσεια» σχολεία. Επιχειρούν να αλλάξουν τον χαρακτήρα του δημόσιου σχολείου, να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Ε, τους αγώνες ενάντια σε αυτήν την πολιτική τους βαφτίζουν εγκλήματα και τους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται για να την ανατρέψουν, εγκληματίες.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να αντιμετωπίσουν αυτούς τους αγώνες αλλά και την οργή και την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών που ζουν κυριολεκτικά στο όριο της φτώχειας με μισθούς πείνας σε ένα περιβάλλον εργασίας που γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό , πιεστικό στην καθημερινότητά του, θέσπισαν και νέο πειθαρχικό κώδικα που ποινικοποιεί κάθε τι που αντιστρατεύεται την κυρίαρχη λογική και πολιτική.

Αυτό το διαπιστώνουμε κυρίως στον αγώνα που δίνουμε τα τελευταία 5 χρόνια ενάντια στην αξιολογική διαδικασία και ιδιαίτερα οι νεοδιόριστοι συνάδελφοι και συναδέλφισσες μας. Έναν αγώνα που όχι μόνο έχει καθυστερήσει την κυβέρνηση αλλά κυρίως την έχει οδηγήσει σε μια τακτική υποχώρησης. Η κυβέρνηση και οι διευθύνσεις εκπαίδευσης, μη έχοντας καταφέρει να υλοποιήσουν την αξιολόγηση σύμφωνα με τον προγραμματισμό τους, έχουν σκαρώσει 2.500 και πειθαρχικές διώξεις που αφορούν τη συμμετοχή στην Απεργία –Αποχή από την αξιολόγηση. Κι αυτό γιατί η αξιολόγηση αποτελεί ένα σύνθετο πολυεργαλείο τόσο πειθάρχησης, εκφοβισμού και υποταγής αλλά ταυτόχρονα και ένα μέσο κατηγοριοποίησης εκπαιδευτικών και σχολείων στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση με βάση την ΕΕ και τον ΟΟΣΑ για την έμμεση ή άμεση ιδιωτικοποίηση πλευρών του δημόσιου και δωρεάν σχολείου.

Σε μια περίοδο όπου ακούγονται τα τύμπανα του πολέμου ακόμα πιο δυνατά και πιο κοντά στην περιοχή μας, όπου η κυβέρνηση μας εμπλέκει σε μια εμπόλεμη κατάσταση συμμετέχοντας έμπρακτα πλέον την πολεμική μηχανή των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, τι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κανιβαλική πολιτική της κυβέρνησης που διαλύει παιδεία και υγεία και ιδιωτικοποιεί τα δημόσια αγαθά;

Για μας είναι ξεκάθαρο. Η απάντηση είναι διττή. Από τη μια μεριά είναι η Αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους. Από την άλλη ο αγώνας και η αντίσταση, η οργάνωση ενός συντονισμένου αποφασιστικού απεργιακού αγώνα διαρκείας με συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων όχι μόνο για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου αλλά και ταυτόχρονα την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής από όπου κι εργασιακά μας δικαιώματα, καταρρακώνει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και τέλος που καταπατά τα δημοκρατικά πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες μας.

Strength, Solidarity, Resistance, είναι ένα παλιό σύνθημα των ανθρακωρύχων στους μεγάλους απεργιακούς αγώνες στη δεκαετία του ‘80 στην Αγγλία. Αυτό μας οδηγεί!»

Δήλωση του Παναγιώτη Χουντή, πρώην γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά στο «drepani.gr»

«Ο ΔιΔΕ Πειραιά μας στέλνει στο δικαστήριο υλοποιώντας προφανώς μια συνολική πολιτική της κυβέρνησης. Δεν αποτελεί απλά μια προσωπική επιλογή. Έχει και τέτοια χαρακτηριστικά. Σε δύο επίπεδα στοχεύουν. Αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο προφανής λόγος είναι ο παραδειγματισμός. Ότι το κράτος και η κυβέρνηση αφού δε διστάζει να στοχοποιήσει ανθρώπους με τις παραπάνω ιδιότητες, προβεβλημένοι συνδικαλιστές, άρα το μήνυμα είναι ότι για τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους η τύχη τους θα είναι παρόμοια και πιο δυσμενής. Άρα η μόνη λύση είναι καθένας μόνος τους, να μην διεκδικεί συλλογικά, να μην «φανεί», να τρομοκρατηθεί, να φοβηθεί, να σκύβει το κεφάλι σε άνωθεν εντολές, να μην κριτικάρει την προϊσταμένη αρχή, να μην έχει γνώμη κι άποψη για τη εργασία του, για το περιεχόμενο αυτής και τέλος πάντων να είναι ένα υποταγμένο και άβουλο ον. Να κάτσει στα αυγά του. Ποντάρουν δηλαδή στην ατομικότητα και στο ρητό «ο φόβος φυλάει τα έρμα» ή «η μάνα του φευγάτου δεν έκλαψε ποτέ».

Ο βαθύτερος στόχος είναι επίσης προφανής. Χτυπώντας συγκεκριμενους ανθρώπους που εκπροσωπούν σωματεία και συλλογικότητες βάλλουν κατά της οργανωμένης πάλης, κατά των σωματείων και των συλλογικοτήτων, κατά της συλλογικής διεκδίκησης. Βάλλουν κατά των αγώνων, των κινητοποιήσεων και των συγκεντρώσεων. Εξάλλου το κατηγορητήριο είναι ξεκάθαρο. Αφορά δύο συγκεκριμένες κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις διεκδικήσεις που οργάνωσαν τα σωματεία απέναντι στην κανιβαλική πολιτική της κυβέρνησης που με τόσο ζήλο υλοποιεί ο ΔιΔΕ Πειραιά.

Και όλα αυτά σε ένα κλίμα που χαρακτηρίζεται από τη φασιστικοποίηση του επίσημου κράτους ή, αν θέλετε πιο γλαφυρά, φασισμό με γραβάτες. Γιατί εκτός από τον (ας πούμε) περιθωριακό φασισμό με τα στιλέτα, υπάρχει και ο επίσημος φασισμός του συστήματος. Πάντα πιστεύαμε, αλλά ακόμα περισσότερο, νομίζω, εδώ που φτάσαμε, ότι τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης που λέγεται καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός έχει φτάσει στην απόλυτη σήψη του. Βρομάει φορμόλη. Επιβιώνει πάνω στα συντρίμμια χωρών, σε δολοφονίες ανθρώπων και τη συντριβή των πιο βασικών δικαιωμάτων.

Αυτό που «υπόσχεται» είναι είτε μια πραγματικότητα μηδενικών δικαιωμάτων στις σπουδές και 13ωρα δουλειάς, χωρίς δικαιώματα για τη νεολαία, φτώχεια για όλο τον εργαζόμενο λαό, είτε μαζική σφαγή στον επόμενο μεγάλο πόλεμο που ετοιμάζεται. Ή, πιο σωστά, όλα τα παραπάνω μαζί. Για να περάσουν όλα αυτά, πρέπει να επικρατήσει ο φόβος και ο τρόμος. Αυτή είναι και η σύνδεση αυτής της καταιγίδας συνδικαλιστικών και πολιτικών πειθαρχικών διώξεων και δικών με τις πολιτικές επιδιώξεις του συστήματος και του πολιτικού του προσωπικού. Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε και την ιδιαιτερότητα ότι είμαστε σε καθημερινή επαφή με τα παιδιά του λαού. Ξέροντας το σύστημα ότι ο φοβισμένος και υποταγμένος εκπαιδευτικός «διδάσκει» αποτελεσματικά την υποταγή και τον φόβο, δείχνει να έχει τον κλάδο μας ψηλά στην ιεραρχία της ανάγκης καθυπόταξης και πειθάρχησής του. Με άλλα λόγια, ο τελικός στόχος της επίθεσης στις αντιστάσεις και στους αγώνες μας είναι οι μαθητές και η νεολαία. Γι’ αυτό και πρέπει να δυναμώσει η προσπάθεια κοινών αγώνων εκπαιδευτικών και μαθητών.

Αυτό που θα κρίνει τη μάχη που πρέπει γενικότερα να δοθεί είναι ο βαθμός οργάνωσής μας σε κάθε επίπεδο. Στο σωματείο μας, σε επιτροπές αγώνα, σε συνδικαλιστικά σχήματα που δεσμεύονται στη γραμμή του αγώνα και όχι του συμβιβασμού. Θέλουμε, λοιπόν, να καλέσουμε σε μαζική ενεργητική αγωνιστική συμμετοχή στον αγώνα. Για να μπει φρένο στη βαρβαρότητα και στο επιδιωκόμενο σκοτεινό πισωγύρισμα της Ιστορίας.»