γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Κι ενώ όλα τα φώτα της ανθρωπότητας είναι στραμμένα στα Στενά του Ορμούζ και όλοι βλέπουν τις υπαγορευμένες «ειδήσεις» των βοθρο-ΜΜΕ και τον πορτοκαλί φασίστα να ουρλιάζει και τους δείκτες των χρηματιστηρίων, να ανεβοκατεβαίνουν, με την περιοδικότητα κυμάτων, κανένας δεν βλέπει τα πραγματικά κύματα στη θάλασσα του Ορμούζ.

Κανένας δεν βλέπει τους ψαράδες στο νησί Ορμούζ.

Κι όμως είναι οι μόνοι που επιβιώνουν τελικά,  σ’ ένα σημείο της Γης, με τις πιο ακραίες κλιματολογικές συνθήκες και τις πιο άγριες κατακτητικές επιδρομές.

Το νησί Ορμούζ ονομάζεται και Νησί του Ουράνιου Τόξου γιατί είναι φτιαγμένο από χρώματα πετρωμάτων που μπορεί να συναντήσει κανείς, μόνο σε άλλο πλανήτη. 

Λευκό, ώχρα και κυρίως κόκκινο. Ηφαιστειακά ιζήματα και άλατα.

Κυρίως βαθύ κόκκινο,  στο χρώμα του αίματος. 

Μοιάζει, σαν η Γη εδώ να αιμορραγεί ή να έβγαλε εδώ όλη τη σκουριά της. 

Το οξείδιο του σιδήρου ξεβράστηκε άφθονο, εκεί που οι δυο τεκτονικές πλάκες, η Αραβική και η Ευρασιατική συγκρούονται, ανοίγοντας βαθιές χαρακιές.

Το νησί Ορμούζ φαίνεται στο φως του δειλινού, σαν μια πυρακτωμένη μάζα ή σαν μια ανοιχτή πληγή.

Κι εκεί, πάνω στο μικρό. όσο η Ανάφη, νησί ζουν 5000 ψαράδες, μπαλώνουν τα δίκτυα τους, χτίζουν τις βάρκες τους, ερωτεύονται, γεννούν και ξεκινούν τη μέρα τους αξημέρωτα, με ψωμί, χουρμάδες και τσάι, πριν κατέβουν στην κατακόκκινη ακτή.

Και τα κάνουν όλα αυτά,  σε θερμοκρασίες 50 βαθμών υπό σκιά, την ώρα που 48 βαθμοί φτάνουν, για να απορρυθμίσουν το ανθρώπινο σώμα.

Οι ψαράδες στο Νησί του Ουράνιου Τόξου έχουν ξύλινες βάρκες που χωράνε μόνο έναν ψαρά, τα κουπιά του και τα δίκτυα του και πλέουν δίπλα σε γίγαντες VLCC.

Τα  VLCC, Very Large Crude Carrier, έχουν μήκος 330μ όσο δηλαδή τρία γήπεδα ποδοσφαίρου στη σειρά και κουβαλούν 200000 τόνους πετρελαίου, αξίας 180 εκατ. ευρώ, πολύ πάνω δηλαδή και από το ΑΕΠ χωρών, όπως το Ναουρού και το Κιριμπάτι. 

Οι ψαράδες του Ορμούζ, πριν δουν ή ακούσουν το γίγαντα VLCC να πλησιάζει, νοιώθουν τη δόνηση των νερών. 

Ξέρουν να συμβιώνουν με τους γίγαντες, όπως ξέρει το μυρμήγκι να συμβιώνει με τον ελέφαντα στη ζούγκλα. 

Οι ψαράδες του Ορμούζ ψαρεύουν οικολογικά, με τη μέθοδο mushta. Απλώνουν τα δίκτυα τους στην παλίρροια και τα μαζεύουν, με ό,τι αφήνει πίσω της η άμπωτις. 

Στις 20 Ιουλίου, οι ψαράδες του Ορμούζ γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά της Θάλασσας.

Εκείνη τη μέρα δεν ψαρεύουν. Αφήνουν, όπως λένε,  τη θάλασσα να ξεκουραστεί και να  γεννήσει τους καρπούς της.

Βουτάνε όμως τελετουργικά στο  νερό της «νεογέννητης» θάλασσας, που πιστεύουν πως είναι ιαματικό, βάφουν τις καμήλες και τα πρόβατά τους με το κόκκινο χρώμα του χώματος, το Gelak -που είναι το μοναδικό βρώσιμο χώμα στη Γη- και μ’ αυτό μαγειρεύουν τα γιορταστικά φαγητά της μέρας, το sooragh και το tomshi.

Οι ψαράδες του Ορμούζ φυλάγονται απ’ τους ανέμους, ειδικά τον samal, που πνέει από τα δυτικά, σηκώνει βουνά άμμου, στις πιο αδυσώπητες αμμοθύελλες της Γης, τυφλώνει τους ψαράδες και τρελαίνει τους καπετάνιους των VLCC.

Οι ψαράδες του Ορμούζ, όπως κάθε ναυτικός που σέβεται τα μυστήρια της θάλασσας και λαξεύει μια γοργόνα στην πλώρη του -σαν αυτήν του Καββαδία,  «η πλωριά Γοργόνα μια βραδιά πήδησε στον πόντο μεθυσμένη…»- λατρεύουν την Melmedas, μια μυθική γοργόνα, με δυο ουρές, που εμφανίζεται στα νυχτερινά ψαρέματα και τους σαγηνεύει επικίνδυνα, καθώς μπορεί να τους παρασύρει στον πάτο της θάλασσας. 

Οι ψαράδες στο Νησί του Ουράνιου Τόξου είναι μέρος του «ακατανίκητου λαού», όπως ονομάζεται ο λαός του Ιράν.

Γανωμένοι με το αλάτι της θάλασσας και τη σκουριά της αιμορραγούσας γης, ξέρουν πως ζουν φτωχικά, στην πιο πλουτοφόρα αρτηρία του πλανήτη, κι ας μοιάζει αυτό με ύβρη.

Αλλά ζουν γιατί έχουν μέσα τους, όπως η Αρουντάτι Ροι,  «το θεό των μικρών πραγμάτων».

(Μπούχτησα με τους γεωπολιτικούς αναλυτές και τις «μαντείες» τους).