της Νίνας Γεωργιάδου

Στην κατακρεουργημένη Γάζα, πεθαίνουν χιλιάδες παιδιά.

Και γεννιούνται περισσότερα.

Γιατί χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν να ερωτεύονται μέσα στα ερείπια, στα παραπήγματα, στις απανωτές προσφυγιές, στις απώλειες, στο λιμό, κάτω από τις βόμβες.

Εκείνος δεν βρήκε πουθενά, μέσα στη στάχτη, ένα λουλούδι και της χάρισε μόνο ένα κομμάτι ψωμί.

Εκείνη πάλι σκέφτηκε πως τέτοιο βλέμμα το συναντάς μόνο μια φορά και συνήθως σε λάθος εποχή.

Χιλιάδες «αυτοκρατορίες των αισθήσεων», με πάθος και με φόβο.

Χάδι στις πληγές και ψιθυρίσματα. Σύγκορμη παράδοση στη συνύπαρξη.

Με μια λέξη, ζωή.

Θα βρεθεί κάποτε ένας Μαρκές να ξαναγράψει πως, «η αγάπη δεν σώζει αλλά δίνει λόγο να σωθείς».

Κι ένας Ναζίμ Χικμέτ να ξαναπεί,

Σα να είμαστε σε πόλεμο
Σα να γύρισες απ’ τη μάχη.
Σα να είναι η τελευταία μας μέρα,
Σαν να μην υπάρχει αύριο.
Μόνο το τώρα και μόνο εμείς.