Η Παλαιστίνη επιστρέφει στο κέντρο της διεθνούς σκηνής

Μαρουάν Τουμπάσι - kosmodromio.gr

Οι επικείμενες αναγνωρίσεις του Παλαιστινιακού Κράτους είναι οιωνός πως ο κόσμος δεν επιθυμεί πλέον να ανεχθεί τη συνέχιση του Απαρτχάιντ, της κατοχής και της γενοκτονίας.

Μετά από 700 και πλέον μέρες γενοκτονικού πολέμου, εθνοκάθαρσης, λιμού και εκτοπισμού στη Γάζα, παράλληλα με τα εγκλήματα του εποικισμού, τις κινήσεις για προσάρτηση της Δυτικής Οχθης και την «ιουδαιοποίηση» της Ιερουσαλήμ, και τα συνεχιζόμενα μέτρα για την εφαρμογή του Σχεδίου του «Μεγάλου Ισραήλ» όχι μόνο στη γη της Παλαιστίνης αλλά και στα εδάφη γειτονικών αραβικών χωρών (όπως η Ιορδανία, η Συρία, η Συρία, ο Λίβανος, το Ιράκ ή ακόμη και η Κύπρος) το Ισραήλ για άλλη μία φορά αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο ακόμη και στους πιο δισταχτικούς: Είναι μία εποικιστική-αποικιοκρατική δύναμη και μία κρατική οντότητα-ταραξίας που έχει απεκδυθεί την υποτιθέμενη ηθική και πολιτική νομιμότητα, ακόμη και εάν κατέχει τεράστια οπλοστάσια και μία περιφερειακή ανισορροπία ισχύος. Η Ιστορία μας έχει διδάξει, ωστόσο, ότι η ηθική ήττα πάντα προηγείται της πολιτικής.

Στο Βιετνάμ, την Αλγερία και τη Νότια Αφρική, η αποικιοκρατία και ο ρατσισμός νίκησαν διά της ισχύος πυρός αλλά κατέρρευσαν μόλις κατέπεσαν ηθικά στα μάτια των λαών τους και στους δρόμους διαδηλωτών του κόσμου.

Σήμερα, βλέπουμε το Ισραήλ, (στο πλαίσιο εποικιστικού σχεδίου «αντικατάστασης» του πληθυσμού στη Γάζα) να πατά στο ίδιο μονοπάτι.

Η πρόσφατη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, την οποία ψήφισαν 142 χώρες υπέρ της αναγνώρισης του Κράτους της Παλαιστίνης, αντανακλά το βάθος της εντεινόμενης απομόνωσης του Ισραηλ,παράλληλα με εκείνη του συμμάχου τους, ΗΠΑ. Ενώ η αναγνώριση παραμένει ατελής,(εκτός και εάν συνδυαστεί με κυρώσεις και γενικό μποϋκοτάζ ώστε να διαλυθεί η εποικιστική-αποικιοκρατική δομή και τερματιστεί για τα καλά η κατοχή πριν μιλήσουμε για λύση δύο κρατών), είναι παρόλα αυτά οιωνός πως ο κόσμος δεν επιθυμεί πλέον να ανεχθεί την συνέχιση του Απαρτχάιντ, της κατοχής και της γενοκτονίας.

Το Ισραήλ δεν είναι πλέον ένα δυτικό «εργαλείο» αλλά έχει γίνει στρατηγικό και ηθικό «βάρος» που βαθαίνει την απομόνωση της Δύσης και εκθέτει τις αντιφάσεις στα μάτια των λαών της. Αυτές οι αντιφάσεις επεκτείνονται ακόμη και σε εβραϊκές κοινότητες εντός του Ισραήλ και σε όλο τον κόσμο.

Αν και ο Σιωνισμός που ιδρύθηκε πρωτίστως ως ρατσιστικό κίνημα παράλληλα με την αποικιοκρατική σκέψη, χρησιμοποιήθηκε για να υπονομεύσει τα προοδευτικά κινήματα μεταξύ των ίδιων των Εβραίων, να σπείρει διχόνοιες μεταξύ των ευρωπαϊκών κοινωνιών, να μπλοκάρει την επίλυση του «εβραϊκού ζητήματος» εκεί, και να εφαρμόσει το σύνθημα περί «μίας γης δίχως λαό για έναν λαό δίχως γη» στην Παλαιστίνη υπό ψευδεπίγραφους ισχυρισμούς.

Σήμερα, σε ένα νέο ιστορικό κύκλο, έχει μετατραπεί σε βάρος σε βάρος εκείνων των κοινωνιών. Συνιστά, επιπλέον, άμεση απειλή στα εβραϊκά συμφέροντα παρά «δικλίδα ασφαλείας», ανοίγοντας την πόρτα στο ξεδίπλωμα του σχεδίου μέσω των δικών του δομικών αντιφάσεων και συγκρούσεων-υπό τον όρο πως εμεί, μαζί με τους λαούς του κόσμου, θα συνεχίσουμε να ασκούμε πιέσεις για τους στρατηγικούς σκοπούς μας και να εκθέτουμε την ιδεολογία και τα στοιχεία του κινήματος.

Αυτός ο μετασχηματισμός είναι επίσης εμφανής στη Δύση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι περίπου το 60% των νέων υποστηρίζουν τον εθνικό μας αγώνα – ειδικά στο Δημοκρατικό Κόμμα, στις εβραϊκές κοινότητες και ακόμη και σε ορισμένους φιλελεύθερους κύκλους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Το Ισραήλ δεν είναι πλέον η «ιερή αγελάδα» στην αμερικανική συνείδηση ​​σήμερα. Αυτό αντιπροσωπεύει μια βαθιά στρατηγική μετατόπιση που θα επηρεάσει τόσο την εξωτερική όσο και την εγχώρια πολιτική. Στην Ευρώπη, πολλές κυβερνήσεις αναγκάζονται να υιοθετήσουν λιγότερο προκατειλημμένες θέσεις προς το Ισραήλ υπό την πίεση των λαών τους και την αυξανόμενη ευαισθητοποίηση του κοινού.

Αλλά αυτές οι μετατοπίσεις δεν θα μεταφραστούν σε πραγματικά επιτεύγματα, εκτός αν εμείς οι ίδιοι οι ίδιοι έχουμε σαφήνεια του οράματος, ανεξάρτητου εθνικού βούλου και εθνικής αξιοπρέπειας. Πρέπει να επιτύχουμε την επίτευξη της ενότητας σε όλες τις παλαιστινιακές φατρίες, να αναδιοργανώσουμε την εσωτερική πολιτική μας «σκηνή» με διαφάνεια και δημοκρατία, να ξεπεράσουμε την κρίση του πολιτικού μας συστήματος μέσω των γενικών εκλογών, να διατηρήσουμε γρήγορα το όραμα της εθνικής απελευθέρωσης. Πρέπει επίσης να αξιοποιήσουμε με σύνεση όλους τους μοχλούς της εξουσίας στη διάθεσή μας χωρίς να υποχωρήσουμε από τα αναφαίρετα δικαιώματά μας.

Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ευρύτερο πλαίσιο των σημερινών μετασχηματισμών στο διεθνές σύστημα. Η Ανατολή έχει γίνει κεντρική κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας δράσης, με την άνοδο του οργανισμού συνεργασίας της Σαγκάης και την επέκταση των BRICS. Στην πρόσφατη ασιατική σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) – όπου οι ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας και της Ινδίας συναντήθηκαν παράλληλα με άλλες περιφερειακές δυνάμεις – δεν είχαμε μία εθιμοτυπική συγκέντρωση στο πλαίσιο απλού πρωτοκόλλου αλλά την αντανάκλαση μιας νέας εποχής.

Οι αυξανόμενες δυνάμεις της Ασίας κατέχουν τώρα ένα τεράστιο μείγμα δυνατοτήτων: προηγμένες τεχνολογίες στην Κίνα, την Ινδία και την Κορέα. Τεράστιοι ενεργειακοί πόροι στο Ιράν και τη Ρωσία με ανθρώπινο δυναμικό που αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Αυτές οι ικανότητες καθιστούν την Ανατολή ικανή να αναμορφώσει τους κανόνες του διεθνούς παιχνιδιού – αναπόφευκτα, όπως υπαγορεύεται από την πορεία της Ιστορίας. Μόνο η Κίνα καταγράφει περισσότερο από το 30% των παγκόσμιων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ενώ η Ρωσία παράγει περίπου το 10% του παγκόσμιου πετρελαίου και το 17% του φυσικού αερίου της. Όλα αυτά σηματοδοτούν μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του κόσμου από δυτικά προς τα ανατολικά, σε συνεργασία με τον παγκόσμιο νότο στη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Σηματοδοτεί με άλλα λόγια τον τερματισμό της εποχής της αμερικανικής μονομερούς κυριαρχίας στη διεθνή τάξη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση σήμερα αντιμετωπίζουν μια δύσκολη δοκιμασία: Δεν μπορούν πλέον να επιβάλλουν τον έλεγχο της τύχης των λαών μέσω μιας μονοπολικής τάξης. Η αντίσταση έχει αναπτυχθεί ενάντια στην αρπακτική νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που χρησιμοποιεί τους πολέμους ως πρόσχημα για κυριαρχία υπό την ψευδή αξίωση της εξάπλωσης της ειρήνης μεταξύ των εθνών. Οι φωνές παγκοσμίως που απαιτούσαν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα πολλαπλασιάστηκαν,  έτσι ώστε η Παλαιστίνη να γίνει το σύμβολο αυτών των απαιτήσεων από τότε που ξεκίνησε η γενοκτονική επίθεση στη Γάζα.

Η Παλαιστίνη σήμερα δοκιμάζει την αξιοπιστία οποιασδήποτε νέας παγκόσμιας τάξης.

Η Παλαιστίνη δεν είναι πλέον μόνο ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά ο ηθικός και πολιτικός «καθρέπτης» της νομιμότητας του μελλοντικού παγκόσμιου συστήματος. Το αίμα του λαού μας ενσωματώνει την έννοια της ελευθερίας και της εθνικής αξιοπρέπειας, αντιμετωπίζοντας τον κόσμο με ένα θεμελιώδες ερώτημα: Μπορεί μια νέα διεθνής τάξη να ξεπροβάλλει, πραγματικά, ενώ το τελευταίο αποικιο-αποικιοκρατικό έργο στη Γη συνεχίζεται;

Με τη σύγκληση της αραβο-ισλαμικής σύνοδος κορυφής στη Ντόχα, το ενδιαφέρον εστιάστηκε στο εάν η σύνοδος κορυφής περιορίζεται σε δηλώσεις καταδίκης και καταγγελίας της ισραηλινής επίθεσης καταβάλλοντας το αντίτιμο της αποικιοκρατικής υποταγής -ή θα σηματοδοτήσει ένα πραγματικό σημείο καμπής προς την οικοδόμηση μιας ενοποιημένης, ανεξάρτητης αραβικής στάσης που θα αρθεί στο ύψος των συμφερόντων των λαών και θα επενδύσει σε έναν αραβικό μετασχηματισμό.

Σε κάθε περίπτωση, η Ιστορία δεν θα συγχωρήσει εκείνους που στέκονται ως θεατές πριν από το έγκλημα της γενοκτονίας και του εκτοπισμού – ή χειρότερα, εκείνοι που συγκεντρώνονται στην εκτέλεση του, η οποία τελικά θα κατακλύσει όλα αν δεν σταματήσει.

Ομοίως, η νομιμότητα οποιασδήποτε νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων θα παραμείνει ελλιπής, όσο η σημαία της Παλαιστίνης δεν κυματίζει ελεύθερη στη δική της γη.