Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

Γράφει ο Βασίλης Λιόσης*

Χθες επισκέφθηκε τη χώρα μας ο φασίστας Ζελένσκι. Η μαριονέτα δηλαδή των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο άνθρωπος που είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης που ευθύνεται μαζί με τους πάτρωνές της για τον πόλεμο Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Μίας κυβέρνησης που έχει ενσωματώσει τα ναζιστικά τάγματα στον κρατικό μηχανισμό και που απαγάγει νέους ανθρώπους για να τους στείλει στο πολεμικό μέτωπο. Μίας κυβέρνησης που εκτελεί με ντρόουν στρατιώτες Ουκρανούς που παραδίδονται στα ρωσικά στρατεύματα.

Αυτόν, λοιπόν, τον άνθρωπο τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων η ελληνική κυβέρνηση. Και για να μην ξεχνιόμαστε είναι η ίδια η κυβέρνηση που φιλοξένησε τα μέλη του ναζιστικού τάγματος Αζόφ στο ελληνικό κοινοβούλιο τα οποία χειροκροτούσαν οι βουλευτές των κομμάτων της υποτέλειας.

Ο Ζελένσκι ήρθε προφανώς κατόπιν της εντολής των Αμερικανών για δουλειές που σχετίζονται με τον υπό σχεδίαση άξονα για τη μεταφορά φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη. Διακηρυγμένος στόχος –και όχι αυθαίρετη εκτίμηση– είναι ο στραγγαλισμός της ρωσικής οικονομίας. Η νέα Αμερικανίδα πρέσβης μιλώντας στο προτεκτοράτο μάς μαλώνει για τη συμφωνία στο λιμάνι του Πειραιά με την ΚΟΣΚΟ και μας προειδοποιεί ότι εντός ολίγου οι Αμερικανοί είναι αυτοί που θα κάνουν στο λιμάνι κουμάντο.

Καμία έκπληξη. Ούτε γιατί την κυβέρνηση ούτε για τον σκοπό της επίσκεψης του Ζελένσκι, ούτε για τις δηλώσεις της Γκιλφόιλ. Η κυβέρνηση, οι ΗΠΑ και ο Ζελένσκι κάνουν τη δουλειά τους. Το ερώτημα είναι τι κάνει η Αριστερά.

Χθες σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού απαγορεύτηκαν από την κυβέρνηση οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις και κάποιοι παρά τις επαναστατικές μεγαλοστομίες τους (που υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί δεν είχαν ανάμειξη στη σχεδίαση του πραξικοπήματος του 1967), δεν έκαναν απολύτως τίποτα.

Την τιμή του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος την έσωσαν ορισμένες οργανώσεις της κομμουνιστικής Αριστεράς που αποφάσισαν να κάνουν μια συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στην επίσκεψη Ζελένσκι.

Η Αριστερά αν θέλει να έχει κοινωνική διείσδυση οφείλει, ανάμεσα σε άλλα, να θέσει σε πρώτη γραμμή το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και την αντιιμπεριαλιστική πάλη. Δίχως αυτά ο οποιοσδήποτε στρατηγικός στόχος και τα μεγάλα κοινωνικά οράματα θα μείνουν ένα αδειανό πουκάμισο.