Σαν σήμερα 20 Φλεβάρη 1944 οι Ναζί σκοτώνουν τον Προκόπη Καββαδία στις Αργυράδες

Τραγικό γεγονός για το νησί μας η δολοφονία του 25χρονου (;) Προκόπη Καββαδία (Τέτελου) κάτοικου Χλωμού από τους Ναζί κατακτητές στις 20 Φλεβάρη 1944. Ο Προκόπης Καββαδίας , όπως γράφει στο βιβλίο του «Βιώματα και μνήμες από τα χρόνια της Κατοχής» ο Προρφύριος Οδ. Πανδής εφονεύθη από ντουφεκιά Γερμανού στρατιώτη στο Κατωχώρι Αργυράδων τη στιγμή που επιχείρησε να ξεφύγει από την επιτήρηση. Είχε συλληφθεί την ώρα που κυνηγούσε με κυνηγετικό όπλο στη λίμνη Κοισσίων.

Το γεγονός αυτό συγκλόνισε και συγκίνησε τόσο πολύ την περιοχή μας που μέχρι τα τελευταία χρόνια  αναφερόταν πολύ συχνά από τους ανθρώπους της γενιάς της Κατοχής, αλλά και νεότερους. Αναλυτικά περιγράφει το γεγονός αυτό, την κηδεία, αλλά  και τις αντιδράσεις των κατοίκων ο αείμνηστος Νεκτάριος Καλούδης σε άρθρο του που έχει δημοσιευτεί στη ‘Φωνή των Αργυραδιτών» (Μάρτιος – Απρίλιος 1999, αρ. φ. 42).

«Στις 20 φλεβάρη 1944 γερμανική περίπολος ανέλαβε να κυνηγήσει σε λόγγο της περιοχής της Λίμνης Κορισσίων τον εικοσάχρονο Προκόπη Β. Καββαδία από τον Χλωμό και τον έφερε στην έδρα της γερμανικής πυροβολαρχίας στους Αργυράδες. Ήταν απομεσήμερο της πρώτης Κυριακής της Αποκριάς, μέρα συννεφιασμένη, μ΄ ένα διακεκομμένο ψιλόβροχο από το πρωί. Τίποτα δε θύμιζε πως ήταν Απόκριες, παρά μόνον οι νότες ενός ακορντεόν , που έπαιζε Γερμανός στρατιώτης σε μια γωνία της μικρής πλατείας του χωριού και τα τραγούδια των παιδιών που είχαν μαζευτεί γύρω του, όταν ξαφνικά ακούστηκε πυροβολισμός που διέκοψε τα τραγούδια τους.

Θα ήταν κοντά τέσσερις το απόγευμα που το εικοσάχρονο παλικάρι με τη συνοδεία στρατιωτών έφθασε μέσα στο χωριό ως εκατό μέτρα από το σημείο που ήταν τα παιδιά και τραγουδούσαν χαρούμενα κι ανέμελα  είχαν στήσει το δικό τους πανηγύρι, τη δική τους αποκριά.

Όλοι τότε στράφηκαν προς το σημείο εκείνο που ακούστηκε ο πυροβολισμός.

Ο Προκόπης ζωντανός, αληθινό παλικάρι, ανυπότακτος και γεμάτος φλόγα ξαφνικά μ΄ ένα σάλτο ξεφεύγει από τους φρουρούς του με κατεύθυνση προς το σπίτι του Κόντη.  Μα , πριν προλάβει να περάσει στη γωνία ο Γερμανός στρατιώτης πρόλαβε αυτός να τον πυροβολήσει προκαλώντας του θανατηφόρο διαμπερές τραύμα. Το παλικάρι άντεξε να τρέξει ως διακόσια μέτρα και φθάνοντας στην αυλή του σπιτιού του Γιάννιτση έπεσε στο έδαφος.

Οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει έτρεξαν να βοηθήσουν το παλικάρι. Χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού μετά από λίγο άφησε την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά τους. Οι Γερμανοί στρατιώτες βλέποντας το θλιβερό αποτέλεσμα με διακριτικό τρόπο αποχώρησαν αφήνοντας τα υπόλοιπα στους κατοίκους του χωριού οι οποίοι περιποιήθηκαν τον νεκρό, όπως η τάξη και τα έθιμα ήθελαν.

Το σούρουπο αργά – αργά έπεφτε σαν να μην ήθελε κι αυτό να φύγει για να κρατήσει συντροφιά στο παλικάρι που τόσο άδικα έφυγε. Όταν έφεραν το φέρετρο απόθεσαν τη σωρό του νεκρού  μέσα και τέσσερις νέοι τον μεταφέρανε στην εκκλησιά, όπου εκεί εκατοντάδες άνθρωποι με θλιμμένη όψη και βαρύ πόνο στην ψυχή το περίμεναν. Λίγο μετά κι αφού είχε νυχτώσει κι η απαγορευμένη ώρα κυκλοφορίας πλησίαζε, ο κόσμος σιγά – σιγά αραίωνε, ώσπου φάνηκαν να έρχονται τρεις Γερμανοί στρατιώτες με πλήρη εξάρτυση που όπως αποδείχτηκε, σκοπός τους ήταν να καθίσουν όλη νύχτα για τιμητική φρουρά. Σαν ξημέρωσε, την άλλη μέρα, από νωρίς πλήθος κόσμου άρχισε να συρρέει στην εκκλησία να ασπασθεί τον νεκρό και να ακολουθήσει τη μεγάλη πομπή, όπως από όλους είχε αποβραδίς αποφασισθε’ι.. Σαν τέλειωσε ο ασπασμός, νέοι του χωριού του τον μετέφεραν ως τρία χιλιόμετρα μακριά για να ταφεί στη γη των πατέρων του. Μπροστά οι τρεις ιερείς του χωριού, πίσω το φέρετρο κι ακολουθούσαν σχεδόν όλοι οι κάτοικοί του που ήταν πάνω από 1.500 άνθρωποι. Ήταν μια κηδεία πρωτόγνωρη, γεμάτη εθνική έξαρση μα και οργή εναντίον των κατακτητών»

Γιώργος Κ. Καββαδίας