Ο ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Για ποιό λόγο δε διαβάζεις;

- ………………

- Δε μιλάς;

Ο Αντρέας, ο επονομαζόμενος και μαντράχαλος, όσο μπόι είχε άλλη τόση βούβα είχε. Ντροπαλός, συνεσταρμένος. Άμα δεν έβανε όλο τα μάτια κάτου θε να βλέπανε δυο θλιμμένα κεχριμπάργια.

- Γιατί δε διαβάζεις;

Άμε να του ξηγήσεις γιατί δεν ήξερε τη διαίρεση δεκαδικών και το πότε θ’ αδειάσει η βάσκα άμα ο κρουνός ρίχτει τη ρονιά από πάνου κι η βάσκα χάνει από κάτου.

Δεν είναι που δε τ’ αρέσανε τα γράμματα. Αλλά με το που σκόλενε κατ’ ευτείας στη Λαϊκή στα συμμαζώματα και μετά στσι πόστες του για τα θελήματα. Μετά να μαγειρέψει τα υπάρχοντα για το μιτσόνε, να φάει κι αυτός μια τότση μπουκιά. Από τότες που τσ’ άφηκε χρόνους η νόνα οι δυο τους εμείνανε. Ευτυχώς που τσ’ άφηκε η νόνα το σπίτι ειδαγοιώς σε κάνα Ίδρυμα θα καταλήγανε.

Το μιτσόνε τόνε πρόσεχε σα πατέρας, σα μάνα. Αυτοί εφύγανε στη Γερμανία, το γράμμα με τη σφραΐδα ήλεγε που εσυνέβη «εργατικόν ατύχημα». Το ανοίγανε κάθε τόσο το γράμμα και το μουσκεύανε στα δάκρυτα.

- Η μάνα, ο πατέρας…

- Τσώπα, ορέ, μη κλαις…, εγώ είμ’ εδώ.

Η γειτονιά εβόηθουνε. Η κυρά Αντώνια τσούπλενε. Κι όλες οι κυράντσες ένα πιάτο φαΐ τσου ξεχωρίζανε. Εκανονίσανε κιόλας μία κάθε μέρα για νάχουνε κι αυτές. Μη τσου πέρσσευε το φαΐ;

Ο κύργιος Δημήτριος, ο δάσκαλος, εδιάβαζε και το μιτσόνε. Ο μαντράχαλος δεν ήθελε. Έτρεχε στα θελήματα. Κι είχε όλο τα μάτια κάτου.

Ήρθε η ώρα να πάει φαντάρος. Πέρασε περιοδεύον. Τέτοιος μαντράχαλος τόνε βάλανε στας Καταδρομάς.

- Θα τα καταφέρεις μιτσέ;

- Δεν έχω ανάγκη, εγώ.

- Φέτος θα δώκεις και Ακαδημαϊκό.

- Θα μπω!

Εμπήκε. Νομική. Ο μαντράχαλος απολύθηκε νωρίς ένεκα προστάτης οικογενείας. Δουλεύανε και τα δυο στη Λαχαναγορά. Τα βράδια ο μαντράχαλος τούκανε παρέα του μιτσού που εδιάβαζε. Το σπίτι τση νόνας το νοικιάσανε και βγαίνανε.

Ο μιτσός επήρε φτυχίο. Ο μαντράχαλος του πήρε κουστούμι μπλου για την ορκωμοσία από το Μοναστηράκι. Του το σιδέρωσε κιόλας.