Καταδίκη καθηγητή για προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκων στους Παξούς – Η φωνή των θυμάτων σπάει τη σιωπή

Καταδικάστηκε την Πέμπτη, 1η Μαΐου, από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Κέρκυρας ο 51χρονος πρώην καθηγητής φυσικής αγωγής που κατηγορήθηκε για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας δύο ανήλικων μαθητριών κατά τη διάρκεια της θητείας του σε σχολείο των Παξών.

Η υπόθεση που είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία από το 2018, έλαβε τελικά δικαστική κατάληξη, με τον κατηγορούμενο να κρίθηκε ένοχος για ασελγείς πράξεις κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, καταδικαζόμενος σε ποινή φυλάκισης 11 μηνών.

Το ιστορικό της υπόθεσης

Η υπόθεση ήρθε στο φως το 2018 όταν δύο μαθήτριες, ηλικίας 13 και 16 ετών τότε, κατήγγειλαν τη συμπεριφορά του καθηγητή τους. Οι καταγγελίες αφορούσαν σε προσβλητικές και ανάρμοστες πράξεις εις βάρος τους, εντός του σχολικού περιβάλλοντος, το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να αποτελεί ασφαλή χώρο για την παιδική και εφηβική ηλικία.

Η διάρκεια της διαδικασίας —επτά χρόνια— και η ψυχολογική επιβάρυνση των θυμάτων υπογραμμίζουν τις καθυστερήσεις και τα εμπόδια που συχνά αντιμετωπίζουν τα θύματα έμφυλης βίας και κακοποίησης όταν προσπαθούν να αναζητήσουν δικαιοσύνη.

«Επτά χρόνια σιωπής, φόβου, αναμονής» – Η φωνή του θύματος

Μετά την ανακοίνωση της καταδικαστικής απόφασης, ένα από τα θύματα μίλησε δημόσια μέσω του τοπικού μέσου Corfutvnews, περιγράφοντας την οδυνηρή διαδρομή προς τη δικαίωση:

«Επτά χρόνια με ένα βάρος που καμία και κανείς δεν θα έπρεπε να κουβαλά. [...] Η Δικαιοσύνη μίλησε και επιβεβαίωσε αυτό που εμείς ξέραμε από την πρώτη στιγμή: ο καθηγητής φυσικής αγωγής στο σχολείο των Παξών κρίθηκε ένοχος για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκων, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.»

Η μαρτυρία της κοπέλας αποτυπώνει την ψυχική φθορά που υπέστησαν οι ίδιες και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε μια κοινωνία που, όπως λέει, συχνά σιωπά ή δυσπιστεί μπροστά στις αποκαλύψεις:

«Για τις μαθήτριες που κουβάλησαν τη ντροπή, την ενοχή, τον φόβο. Για τη σιωπή που έγινε βάρος και για το θάρρος που τελικά βρήκε φωνή.»

Η καταγγελία δεν είναι απλώς ένα γεγονός, αλλά μια πράξη θάρρους και ελπίδας. Όπως τόνισε το ίδιο το θύμα:

«Η απόφαση αυτή δεν μπορεί να σβήσει όσα συνέβησαν. Μπορεί όμως να ανοίξει δρόμο. Να γίνει φως για άλλα παιδιά. Για άλλα θύματα.»

Αναδεικνύεται έτσι η ανάγκη για μια κοινωνία που ακούει, που δεν ζητά «αποδείξεις» πριν πιστέψει, που δεν βάζει την «αξιοπρέπεια» του θύτη πάνω από την αλήθεια των θυμάτων.