Σε μια εποχή που η κρατική καταστολή αποκτά όλο και πιο έντονες μορφές, το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται στο στόχαστρο μιας ολόπλευρης επίθεσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μέσω ενός συνδυασμού αστυνομικής βίας, νομοθετικού εκβιασμού και πανεπιστημιακής λογοκρισίας, προχωρά σε μια συστηματική εκστρατεία επιβολής φόβου και σιωπής από τη μία, και διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης από την άλλη.

Τα ξημερώματα της 14ης Οκτωβρίου, ειδικές αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Κάτω Πολυτεχνείο για να εκκενώσουν κατάληψη που είχε αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου Αρχιτεκτονικής. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες συλλήψεις φοιτητών, σε μια πράξη κρατικής βίας. Αλλά η κυβέρνηση προχώρησε σε προσαγωγές αγωνιστών και δικηγόρων που είχαν παραβρεθεί στη ΓΑΔΑ για να απαιτήσουν την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων. Αυτές οι πράξεις δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια, αλλά μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής τρομοκράτησης του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος.

Παράλληλα, προχωράει η τρομοκρατία των πειθαρχικών. Δύο φοιτητές του ΕΚΠΑ απειλούνται με διαγραφή για παρέμβαση σε εκδήλωση της ΔΑΠ, ενώ στον έναν από τους δύο, που έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του, αρνείται το ΕΚΠΑ να δώσει το πτυχίο του. Ταυτόχρονα, η Κοσμητεία των Ηλεκτρολόγων ΕΜΠ, εφαρμόζοντας τον κατάπτυστο νόμο του Ιουλίου 2025 προχώρησε στην επιβολή 14μηνης φυλάκισης (!) σε φοιτητή επειδή έκανε γκράφιτι για την Παλαιστίνη στη σχολή του.

Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, η πρυτανεία του Πανεπιστημίου και η κοσμητεία της Αρχιτεκτονικής αρνήθηκαν να δώσουν άδεια στην παράταξή μας, τη Φοιτητική Πορεία και στη «ΣΦΗΝΑ», τον Πολιτιστικό μας Χώρο, για την προβολή ντοκιμαντέρ για την Παλαιστίνη στον προαύλιο χώρο της Αρχιτεκτονικής, στο κέντρο της πόλης, διότι αυτός δίνεται «μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς». Δεν είναι βεβαίως οι «εκπαιδευτικοί σκοποί», αλλά η πολιτική κατεύθυνση της απαγόρευσης κάθε πολιτικής και πολιτιστικής δραστηριότητας στα πανεπιστήμια.

Με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση και τα μακριά της χέρια μέσα στα πανεπιστήμια, οι πρυτανείες, οι κοσμητείες και ένα μέρος καλοθελητών καθηγητών, με μεγάλη ένταση θέλουν να επιβάλλουν τη σιγή νεκροταφείου. Θέλουν πανεπιστήμια χωρίς πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα από τους φοιτητές. Με το τελευταίο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση μετατρέπει σε ποινικό αδίκημα με σοβαρές ποινές (έως και διαγραφές) την πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να περάσουν την πολιτική των διαγραφών, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, το σύνολο της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.

Σε αυτά τα πλαίσια -και όχι «για τους βανδαλισμούς»- η πρυτανεία και η κοσμητεία κλειδώνουν τα τελευταία χρόνια το κτήριο της Αρχιτεκτονικής. Τώρα πάνε ένα βήμα παραπέρα: απαγορεύουν ανοιχτά την προβολή ενός ντοκιμαντέρ σε έναν χώρο όπου θεωρητικά θα έπρεπε να διαφυλάσσεται η «ελεύθερη διακίνηση των ιδεών».

Ταυτόχρονα, εκκρεμούν πειθαρχικές διώξεις στο Πολυτεχνείο Κρήτης και σε άλλα πανεπιστήμια, με φοιτητές να καλούνται σε απολογίες για τη συνδικαλιστική τους δράση. Αυτές οι πράξεις αποκαλύπτουν τον πραγματικό σκοπό: την απαγόρευση κάθε πολιτικής και πολιτιστικής δράσης στα πανεπιστήμια.

Ο νέος πανεπιστημιακός νόμος που ψηφίστηκε το καλοκαίρι δεν είναι απλή νομική τροποποίηση. Είναι εργαλείο συστηματικής καταστολής που εισάγει αόριστες «παραβάσεις» όπως η «ηχορύπανση» και η «παρακώλυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας», με πραγματικό στόχο τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, τις συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις. Οι ποινές είναι εκτρωματικές για πράξεις που εκτός πανεπιστημίου θα τιμωρούνταν ως πλημμελήματα, ενώ εντός πανεπιστημίου για τις ίδιες πράξεις προβλέπεται πλέον ακόμη και φυλάκιση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η ποινή 14μηνης φυλάκισης για γκράφιτι στους Ηλεκτρολόγους ΕΜΠ, όπως προαναφέραμε.

Το υπουργείο Παιδείας, με εγκύκλιο 16 σημείων, ξεκίνησε επίσημα τη διαδικασία των μαζικών διαγραφών. Ο υφυπουργός Παπαϊωάννου δήλωσε ότι «290.000 φοιτητές δεν ενδιαφέρθηκαν να τελειώσουν τις σπουδές τους». Αυτή η ρητορική αποσκοπεί στη δημιουργία δύο κατηγοριών φοιτητών: των «άξιων», που θα υπακούουν, και των «ανάξιων», που θα τιμωρούνται. Είναι μια πολιτική κοινωνικού ελέγχου και ταξικού διαχωρισμού, που δεν έχει καμία σχέση με την ουσία της δημόσιας εκπαίδευσης.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν κομμάτι της κυβερνητικής πολιτικής όξυνσης της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Με τον ίδιο πολιτικό ρεβανσισμό που η κυβέρνηση της ΝΔ ψήφισε τον νόμο με βάση τον οποίο απαγορεύει τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις μπροστά από τη Βουλή (όπως έκανε για την «προστασία» του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη), με την ίδια εκδικητική λογική απέναντι στο αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα επιχειρεί να επιβάλλει «σιγή ιχθύος» στις σχολές.

Και είναι η ίδια πολιτική με βάση την οποία καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο, ψηφίστηκε ο νόμος για την πανεπιστημιακή αστυνομία, τον οποίο κατήργησε στην πράξη ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος. Είναι η ίδια πολιτική που στέλνει τα ΜΑΤ να χτυπούν με χημικά και ξύλο τις κινητοποιήσεις της νεολαίας και του λαού, η ίδια πολιτική που σέρνει μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους στα δικαστήρια. Δεν υπάρχει πιο τρανταχτή απόδειξη από την όξυνση της κυβερνητικής τρομοκρατίας για το γεγονός πως η κυβέρνηση φοβάται την ανάπτυξη του φοιτητικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος. Επιβάλλουν χουντικής έμπνευσης νόμους και καταστέλλουν όποιον σηκώνει κεφάλι, ακριβώς επειδή γνωρίζουν πολύ καλά πως το οργανωμένο και αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα μπορεί να ανατρέψει την αντιεκπαιδευτική πολιτική.

Η Φοιτητική Πορεία παλεύει την ανάγκη για άμεση, ενωτική, μαζική και ανυποχώρητη αντίσταση. Καταγγέλλοντας ασταμάτητα την αστυνομική βία, τις συλλήψεις και την πανεπιστημιακή λογοκρισία, επιμένει στην ανάγκη του αγώνα ενάντια στις διαγραφές και τον νέο νόμο χουντικής έμπνευσης. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει στους δρόμους με συνεχείς συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις.

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 61