Η υπόσταση και ο ρόλος της Ελλάδας του Κυρ. Μητσοτάκη συνεχώς υποβαθμίζονται. Είναι το τίμημα που πληρώνει μια χώρα όταν την κυβερνούν «δεδομένοι», εθελόδουλοι. Το μεγάλο πολιτικό-διπλωματικό στραπάτσο του Έλληνα πρωθυπουργού στο πλαίσιο της πρόσφατης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι γεγονός που κραυγάζει. Κανένα αφήγημα του μηχανισμού προπαγάνδας του Μεγάρου Μαξίμου περί «σιωπηλού θριάμβου», κανένα πρωθυπουργικό κυριακάτικο μήνυμα ότι τάχα «η φωνή της Ελλάδας ακούγεται δυνατά» παρά «τις εγχώριες φωνές της μεμψιμοιρίας», δεν μπορεί να το συγκαλύψει.

Το «ταμείο» του Κυρ. Μητσοτάκη, στη Νέα Υόρκη, μετά το φιάσκο της ματαίωσης της συνάντησής του με τον Ερντογάν, περιορίστηκε σε λίγες άνευ σημασίας επαφές. Με τον τζιχαντιστή Σύρο πρόεδρο Τζολάνι, πρώην επικηρυγμένο τρομοκράτη, και την αναμενόμενη, εδώ και μήνες, νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα μας Γκιλφόιλ να «ξεχωρίζουν»… Και ένα απλό φωτογραφικό στιγμιότυπο με το προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ.

Στον αντίποδα, ο Τούρκος πρόεδρος, με μια επιθετική ομιλία απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο στη Γενική Συνέλευση και -ιδιαίτερα- με την «εκτενή και παραγωγική» συνάντησή του με έναν Τραμπ που τον αποθέωσε, αλλά και τον Μακρόν, και με την πρωταγωνιστική του παρουσία στη διάσκεψη των αραβικών και μουσουλμανικών κρατών, υπογράμμισε τον ισχυρό ρόλο και το βαρύ γεωπολιτικό εκτόπισμα της χώρας του.

Το νεοδημοκρατικό success story -και στην εξωτερική πολιτική- κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Οι κυβερνητικές μεγαλοστομίες που προβάλλουν την εικόνα ενός ενεργού διεθνούς ρόλου και ενός έντονου διπλωματικού αποτυπώματος της Ελλάδας και οι θριαμβολογίες περί «γεωστρατηγικής αναβάθμισής» της δεν βρίσκουν υποστηρικτές παρά μόνο σε ασπόνδυλους, σε οσφυοκάμπτες δημοσιολογούντες. Αντιπαρερχόμαστε τις παλαιότερες επικοινωνιακές ανοησίες περί «απομονωμένου» Ερντογάν και τις πρόσφατες ότι «τα έδωσε όλα και δεν πήρε τίποτε»!

Η πραγματικότητα βοά πως η κυβέρνηση ΝΔ τρώει τη μια καρπαζιά μετά την άλλη, ενώ αναζητά εναγωνίως την τρέχουσα «σωστή πλευρά της ιστορίας» σε μια διεθνή συγκυρία όπου οι ΗΠΑ την επαναπροσδιορίζουν, χωρίς ακόμη να την έχουν αποκρυσταλλώσει. Η «στρατηγική σχέση» της Ελλάδας του Κυρ. Μητσοτάκη με τις ΗΠΑ του Τραμπ κινείται σε ένα εξαιρετικά ομιχλώδες και επικίνδυνο για τη χώρα και το λαό μας τοπίο.

Αντίθετα, η Τουρκία έχει αναβαθμιστεί γεωπολιτικά ακόμη περισσότερο στις τρέχουσες -γοργά μεταβαλλόμενες- διεθνείς και περιφερειακές συνθήκες, θεωρούμενη ένας «πολύ χρήσιμος και σημαντικός εταίρος» και για τις ΗΠΑ και για την Ευρώπη, με κρίσιμο και ενεργητικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.

Οι μελανές σελίδες της πολιτικής της υποτέλειας

Από το 2022 και τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η κυβέρνηση ΝΔ ανεμίζει όλο και πιο έντονα τη σημαία της υποτέλειας στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. «Στεκόμαστε μαζί με τις ΗΠΑ όποτε και όπου χρειαστεί»(!), είχε διακηρύξει ο Κυρ. Μητσοτάκης στην περιβόητη ομιλία του ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου, επί προεδρίας Μπάιντεν.

Και υπηρέτησε τη διακήρυξη αυτή με κάθε τρόπο. Στον πόλεμο της Ουκρανίας ευθυγραμμίστηκε -δείχνοντας υπερβάλλοντα μάλιστα ζήλο- με το φασιστικό καθεστώς του Ζελένσκι και την αμερικανονατοϊκή επιθετική πολιτική. Εφάρμοσε πλήρως τις διατεταγμένες κυρώσεις. Δήλωσε με έμφαση πως «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία»(!) και έστειλε αφειδώς στρατιωτικό υλικό -κυρίως τα περιζήτητα ρωσικής προέλευσης οπλικά συστήματα- στην Ουκρανία. Μετέτρεψε την Αλεξανδρούπολη σε αμερικανονατοϊκό ορμητήριο εναντίον της Ρωσίας. Εντάχθηκε ολοκληρωτικά στην υστερική αντιρωσική προπαγάνδα. Αυτές τις μέρες, ταυτιζόμενος απολύτως με το «κόμμα του πολέμου», στέλνει και πάλι νέα παρτίδα οπλικά συστήματα και χιλιάδες πυρομαχικά στον Ζελένσκι, αποδυναμώνοντας κι άλλο την αμυντική θωράκιση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, υπηρετώντας και την τουρκική αξίωση για αποστρατιωτικοποίησή τους.

Στη φλεγόμενη Μ. Ανατολή, η κυβέρνηση ΝΔ συμπαρατάσσεται με το Ισραήλ στην εξελισσόμενη επιχείρηση εθνοκάθαρσης σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού, ακόμη και αυτές τις ημέρες της ασύλληπτης βαρβαρότητας, της απέραντης φρίκης, της μεγάλης σφαγής. Υποστηρίζει, επίσης, τις τρομοκρατικές πολεμικές επιθέσεις του σιωνιστικού τέρατος στο Λίβανο, το Ιράν, την Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ. Και, σταθερά, προσφέρει «ομπρέλα προστασίας» στις αγριότητές του σε κάθε διεθνή πρωτοβουλία εναντίωσης, ακόμη και την πιο ανώδυνη και υποκριτική. Η Ελλάδα του Κυρ. Μητσοτάκη έχει ξεμείνει στην οικτρή μειοψηφία του σκληρού πυρήνα των υποστηρικτών του Νετανιάχου που δεν έχουν αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης.

Με τα κάθε είδους «παπαγαλάκια» να δικαιολογούν και να υποστηρίζουν τη «στρατηγική συνεργασία» της χώρας μας με το «συμμαχικό» Ισραήλ, σαν ανάχωμα στον τουρκικό επεκτατισμό. Ενώ μια θηριώδης προπαγάνδα αντιστροφής της πραγματικότητας και αχαλίνωτων ψευδολογιών κατακλύζει τα πάντα, δικαιολογώντας τον επιθετιστή και δαιμονοποιώντας την παλαιστινιακή Αντίσταση και κάθε αμυνόμενη χώρα, οργάνωση, ηγεσία, προσβάλλοντας βάναυσα τα φιλοπαλαιστινιακά, αντιφασιστικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του ελληνικού λαού. Πρόκειται για ακραία εκδοχή της πολιτικής της υποτέλειας στη Δύση, για απροσχημάτιστη κατάντια!

Νέα μελανή σελίδα, η καταψήφιση εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης πρότασης που προέβλεπε τη συνέχιση της άρσης των κυρώσεων κατά του Ιράν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μαζί με όλη τη δυτική «αφρόκρεμα», τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Δανία κλπ.

Στο πλευρό των επιθετιστών

Οι διαχρονικοί δεσμοί εξάρτησης και υποταγής της ελληνικής ολιγαρχίας και του πολιτικού της συστήματος στις ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ έχουν ισχυροποιηθεί επικίνδυνα, από τα μνημονιακά χρόνια και μετά. Οι δεσμοί αυτοί εξασφάλισαν και εξασφαλίζουν, στήριξαν και στηρίζουν την αστική ταξική κυριαρχία και την καθυπόταξη του ελληνικού λαού.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις τη δουλοφροσύνη τους -με όλα τα παρεπόμενα- την παρουσιάζουν σαν προϋπόθεση για την εξασφάλιση, τάχα, συνθηκών «σταθερότητας» και «ασφάλειας» και για τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της Ελλάδας. Από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ, όλα τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν αυτή την περίοδο συντάχθηκαν και υπηρέτησαν πλήρως το δόγμα της υποτέλειας «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική που στρέφεται εναντίον της χώρας και των συμφερόντων του ελληνικού λαού και ενισχύει τους κινδύνους και τους παράγοντες που οδηγούν σε περιπέτειες, ακόμη και καταστροφή και πόλεμο.

Πρόκειται για μια πολιτική που βάζει τη χώρα μας στο πλευρό των επιθετιστών, που την απομακρύνει και την τοποθετεί απέναντι από τους λαούς και τα κινήματα που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης και επίθεσης. Για μια πολιτική που πολλαπλασιάζει τελικά τους εχθρούς της και την κάνει στόχο επίθεσης.

Σε μια περίοδο, μάλιστα, και μια περιοχή μεγάλης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και των ανταγωνισμών περιφερειακών δυνάμεων, όπου η αστάθεια, οι ανακατατάξεις συμμαχιών, οι εθνικισμοί που διεκδικούν επαναχάραξη συνόρων και οι πολεμικές συρράξεις είναι στην ημερήσια διάταξη, η ταύτιση με τις δυνάμεις της επίθεσης και του πολέμου μόνο μεγάλα δεινά μπορούν να προμηνύουν και για το δικό μας λαό και τόπο.

Μόνο ένα ισχυρό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορεί να βάλει φρένο στην εμπλοκή της Ελλάδας στα αμερικανονατοϊκά επιθετικά σχέδια και να δημιουργήσει όρους για ειρήνη, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, για τη φιλία των λαών.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος