Η ΖΩΖΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η Ζωζώ της Ζωοδόχου Πηγής εγιόρταζε. Την Παρασκευή πριν του Θωμά. Κορίτσαρος η Ζωζώ σου, κορμοστασιά, έβγαλε το μούτρο της από τη κατοικιά κι είπε:

- Μάμα πάω στο φόρο.

- Δε θα πας πουθενά! Τι δουγειά έχουνε τα καλά τα θηλυκά στα πανηγύργια; Τσουλούκανος είσαι; Έχεις και να ποτίσεις. Δε βρέχει και ξεραθήκαν’ όλα. Τι θα φάμε μωρή; Τα ποδάργια μας θα φάμε; Κοίταξε και τσι κότες άμα έχουνε γεννήσει.

Η Ζωή έπιακε τη πετρόλατα και πήγε να ποτίσει. Εσκεφτόντανε. Ά κάμει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα, χαράς σ’ αυτό το γεωργό πόχει πολλά σπαρμένα. Ανεβοκατέβαζε το γεράνιο στο πηγάδι, γιόμιζε με το σίσκλο τη πετρόλατα κι έριχτε το νερό στσι πατάτες.

- Ποτίζεις Ζωή; Άστα όλα ιμπάντο κι έλα να σε πάρω στο χορό. Γιορτάζεις σήμερα.

- Δε μ’ αφήνει η μάνα μου.

- Τη μάνα σου ακούς; Μια φορά είν’ τα νιάτα Ζωήηη..., δε ξανάρχονται.

Το Μιχαήλη τον αγάπουνε στα κρυφά η Ζωή. Κι όταν τήνε ξάπλωσε πίσω από το τράχηλο του πηγαδιού τόνε φίλησε κι αυτή.

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Και πιότερο υπό την κυρά Δέσπω, τη πρίμα ρουφιάνα όλων των περιχώρων.

- Τι κάνετε ‘δώ;

Η Ζωή ασκώθηκε και κατέβαζε τη βέστα της. Τα μάγουλά της κόκκινα σα και τα ραπανάκια. Ο Μιχαήλης εγύρισε κι έφυγε και δεν είπε λέξη. Η Δέσπω βούκινο τσούκαμε σ’ όλες τσι ρούγες.

- Τό και τό. Τσου μπλάκαρα απάνου στη πράξη.

Κι ο Μιχαήλης ως ανήρ εντάξει. Η Ζωή όμως;

Στην Αθήνα η Ζωή εγίνηκε Ζωζώ. Ζωζώ με τ’ όνομα. Ξακουστή. Όταν εξάπλωνε όλο το Μιχαήλη της έβλεπε να τση λέει μια φορά είν’ τα νιάτα Ζωήηη…

Στη κηδεία τση μάνας της τόνε ξαναείδε. Ήρθε κουστουμάδος. Για να τσου τιμήσει. Τήνε κοίταε. Φορούσε τα μοντέρνα. Μαύρο ταγέρ και σκάρτσες με ραφή. Σαραντάρα αλλά η κορμοστασιά της ίδια.

- Να περάσω από το σπίτι να μου κάνεις καφέ για το συχώργιο;

- Έλα.

Επήγε πάλι κουστουμάδος. Με τα καλά του. Εκάτσανε στο τράχηλο του πηγαδιού. Έβγαλε και τούδωκε νερό κρύο. Καφέ δεν είχε.

- Εγώ, Ζωή, πάντα σε σκεφτόμουνα.

- Κι εγώ το ίδιο. Αλλά τώρα με λένε Ζωζώ.

- Το ξέρω, τάμαθα. Δε με νοιάζει. Εγώ σε θέλω. Αν με θέλεις κι εσύ…

Ανοιγόκλεισε τα ματοτσίνορα. Τα μάγουλά της κοκκινήσανε όπως ετότες. Από τότες είχανε να κοκκινήσουνε τα μάγουλά της. Έσφιξε το μούσκουλο του Μιχαήλη της.

- Πάμε μέσα;

- Πάμε.