15-8-2019

"δε πουγιεται" Ι

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΣΗ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Πήγε στο μπροστινό σπίτι, στην αδερφή της, τί τα προσφυγικά εχτιστήκανε από τη Πρόνοια δύο-δύο, να ακουμπάνε το ένα το άλλο και νάχουνε αυλή, κήπο, από τσι τρεις μπάντες.

- Καλημερούδια και χρόνια πολλά. Να μας φυλάει όλους η Παναγιά. Δώκε μου δυο καρβουνάκια για το θυμιατό να θυμιατίσω στα εικονίσματα.

- Κάτσε να πιεις καφέ, έχω ανάψει τη πυρήνα, κάνω και για τσου άλλους. Θέλεις και λιβάνι; Έχω από το καλό.

- Έχω, έχω λιβάνι.

Έκατσε στο μιντέρι (ντιβάνι). Ακούμπησε τη πλάτη της στα μαξιλάρια που από πάνου τους ήτανε η μπάντα με το κυνηγό που λυπήθηκε το ελάφι και δε το σκότωσε.

Τσήβαλε το καφέ.

- Γλυκό τον έκανες.

- Έτσι τόνε πίνει ο Κώτσος, σηκώθηκε, τώρα θάρθει.

- Του τόπα, δε του τόπα; Το εικονοστάσι έπρεπε να το κάνει πιο μεγάλο. Μόνο δυο εικόνες χωράει, το δικό σου τόκανε καλύτερο.

- Πάλι γκρίνια… Αφού δεν είχα άλλα ξύλα, πόσες φορές θα στο πω;

- Τώρα θα σούλεγα και σένανε. Και στη Πατρίδα που είχαμε ξύλα και ξύλα όλο μίζερα και τσιφούτικα τάκανες. Και δε τα ρουκάνιζες και καλά, όλα αγκίδες είχανε.

- Μ’ άφηνε να παίρνω ό,τι ξύλα ήθελα ο πατέρας; Μη παίρνεις απ’ αυτά είναι από το Τριέστε, μούλεγε, μη παίρνεις από τ’ άλλα είναι από την Οδησσό, όλα για πούλημα τάχε.

- Θεός σχωρέστονε το μπαρμπα Γιάννη, ανάπαψη νάχουνε τα κόκαλά του που ταφήκαμε στη Πατρίδα.

- Θεός σχωρέστους όλους…, που τσ’ αφήκαμε πίσω…

Ξύπνησε και το μιτσό, ξυπόλητο, έτριβε τα ματίτσια του, γυμνούλι κι αδύνατο σα σκουδί (κλωναράκι).

- Έλα δω παιδί μ’, έλα δω γιαβρί μ’ (ψυχή μου)!

Το αγκαλιάζανε όλοι, το φιλάγανε, το κατσιάζανε.

- Το γάλα του παιδιού…

- Αμέσως…

- Δε θέλω γάλα, έχει πέτσα.

- Βάρτου ζάχαρη.

- Πιες μη μας πάθεις καμιά αβιταμίνωση, η πέτσα είναι όλη σου η δύναμη. Έλα που σου μετριόνται τα πλευρά… και βάλε και κάτι στα πόδια σου, μην αρρωστήσεις…

- Πάω πίσω να θυμιατίσω.

- Μαύρη την έκανες τη Παναγιά από το πολύ λιβάνισμα, ούτε που φαίνεται…

- Εσύ κοίτα να μου φτιάξεις ένα τραπέζι για ν’ ανοίγω φύλλο.

- Δεν έχεις; το καλύτερο σούκανα κι άλλο θέλεις;

- Ναι, αυτό τόκανες καλό, το μόνο καλό που έκανες, όλα τ’ άλλα… Φτιάξε μου άλλο ένα, εσύ πούσαι καλός κι ο καλύτερος μάστορας, σ’ όλους το λέω, έλα Κώτσο μου, αλλά θέλω να το χαρίσουμε στη θεια Κωνσταντινιά που δεν έχει…

Σηκώθηκε, ισορρόπησε το βάρος της και πήγε πίσω να θυμιατίσει. Κοίταξε την εικόνα τση Παναγιάς κι ίσα, ίσα που φαινόντανε η μορφή της, ένα μαύρο ξύλο ήτανε.

Περάσανε τα χρόνια. Το μιτσό εβρήκε μια μέρα το μαύρο ξύλο. Το θυμόντανε. Το έπλυνε, το περιποιήθηκε, φανήκανε τα χρώματά του.

Κάτι είχε μάθει εν τω μεταξύ και αποφάνθηκε. Αυγοτέμπερα σε ξύλο.

Τήνε κρέμασε σ’ ένα πύργο (τοίχος) του σπιτιού του και την έχει πώς και πώς, να του δίνει δύναμη.

Τη Παναγιά τση Πατρίδας.