Η ΚΑΜΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Μαχαίρι αμφίστομο. Να κόβει σα ξουράφι. Βαρεί κι αφήνει ξουραφιές όπου κι αν έβρει. Δε τση ξεφεύγει ένας. Όλοι σημαδεμένοι. Μικροί, μεγάλοι, σερνικοί, θηλυκοί, καλόπαιδα και μούλοι. Μανουάλοι και παρτσινέβελοι, βουτυρόπαιδα και μάγκες. Σε βρίσκει μακάρι να μπεις και στη κοιγιά τση μάνας σου.

Τα νιάτα αντιστέκονται, τα γηρατειά παραδίνονται. Χαράζει τα πάντα όλα. Τρυπάει όλες τσι πανοπλίες. Δε τση αντιστέκεται ασπίδα.

- Ξουρίστηκες;

- Είχα καιρό.

- Τα λαιμά σου κρέμονται. Εκόπηκες; Σου φανήκανε κι οι ρυτίδες. Και τα μούσκουλά σου νερουγιάσανε. Σα τρίο καρό εγίνηκες. Και το χέρι σου τρέμει. Πρόσεξε μη σου πέσει ο καφές πάνου σου. Να σε βοηθήσω να κάτσεις;

- Γιατί; εσύ είσαι καλύτερος;

- Εγώ ήμουν αθλητής. Άλμα επί κοντώ και φερμαδόρος στο κρίκετ. Υπηρέτησα και στα ΛΟΚ.

- Τω καιρώ εκείνω…

- Κάνω διατροφή και διατηρούμαι.

- Ναι, το βλέπω…

- Τι βλέπεις;

- Έφαες, άχαρε, και συ τη μαχαιργιά. Βλέπεις;

- Έχω καταρράχτη.

- Αυτό σου λέω. Σε καμάκωσε, ανάθεμάτονε. Μέσα, όξω. Τη πίεσή σου τη παίρνεις; Καπνίζεις κιόλας…

- Δε με πειράζει.

- Σε πειράζει και σε γδέρνει. Εκεί σε καμακώνει. Θα το δεις…

- Τι να δω;

- Να κοίτα τούτηνε δω που περνάει. Γριά κι αν κοκορεύεται ανήφορος το δείχτει. Στα νιάτα της ήτανε όλη η Ζαζά Γκαμπόρ, τώρα; Έτο…, σούπεσε κι ο καφές. Ελερώθηκες... Δε σου τόπα; Την έφαες πάλι τη καμακιά.

- Κατά λάθος… Εσύ που τα ξέρεις όλα, ποιος την έχει τη κάμα και βαρεί δεξιά, αριστερά;

- Ο Χρόνος.