Η ανάσα πριν τη λέξη

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Δεν είναι εποχή για μεγάλα λόγια. Οι λέξεις ξόδεψαν τη λάμψη τους, κουράστηκαν να κουβαλούν υποσχέσεις. Ο αέρας γέμισε από θόρυβο χωρίς ουσία. Όλοι μιλούν και κανείς δεν ακούει. Κι έτσι, μέσα στον βόμβο της καθημερινότητας, η σιωπή άρχισε να αποκτά φωνή.

Για εμάς που σταθήκαμε μια ζωή στην απέναντι όχθη, που μάθαμε να κοιτάμε πίσω από τα προφανή και να πληρώνουμε το τίμημα της αμφιβολίας, η νέα πραγματικότητα δεν προσφέρει πια ούτε έδαφος ούτε προσανατολισμό. Ο χρόνος τρέμει, σεισμικός, κι εγώ αναζητώ ένα σταθερό κομμάτι γης για να σταθώ.

Οι ίδιοι και οι ίδιοι, τα ίδια και τα ίδια. Φθαρμένες λέξεις, πρόσωπα που αλλάζουν θέσεις αλλά όχι πρόθεση. Η φθορά έγινε σύστημα, το θράσος αρετή. Κι η μιζέρια, μόνιμος τόπος κατοικίας.

Έμαθα πια να ακούω αλλιώς. Τα αυτιά μου, κουρασμένα μα συνετά, επιλέγουν. Δεν ακούν τις προεκλογικές κασέτες, ούτε τις κραυγές των τηλεπαραθύρων. Κρατούν μόνο τους ήχους που έχουν ψυχή, το κύμα που αλλάζει ρυθμό, το βλέμμα που μιλά χωρίς να χρειαστεί λέξεις, τη σιωπή ενός φίλου που καταλαβαίνει.

Στις σιωπές των ποιητών κρύβεται η μόνη αλήθεια που αντέχεται. Εκεί ακούω τον κόσμο να ξαναγεννιέται, χωρίς φωνές, χωρίς μικρόφωνα, μόνο με μια ανάσα.

Γιατί κι η σιωπή έχει φωνή. Μερικές φορές, είναι η πιο καθαρή από όλες. Εκεί κρύβεται η αλήθεια που δεν χρειάζεται εξηγήσεις μονάχα μια ανάσα πριν τη λέξη. Να μάθουμε ξανά να ακούμε τη σιωπή. Όχι σαν παραίτηση, αλλά σαν πράξη αντίστασης.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK