ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Αυτό από πού είναι; Τση μάμας σου;

- Τση τζια τση Γιωργούλας.

- Από το στεφάνι του φαίνεται που θα του δέσανε πέτρα μεγάλη. Κοτρώνα.

- Τση το χάρισε ο μπάρμπα Γεράσιμος στσου αρραβώνες τους.

- Κι η πέτρα πού πήγε;

- Κάηκε μαζί με το κομό κι όλο το σπίτι στην Ευγενείου Βουργάρεως. Χάλευε ποιος τσαρκάλεψε κι έβρηκε το δαχτυλίδι. Καθαρό διαμάντι. Μήτε στάχτη δεν άφηκε. Όλο διοξείδιο εγίνηκε. Πέταξε.

- Κρίμα… Το βάλανε στσι πολεμικές αποζημιώσεις;

- Εδώ δε βάλανε όληνε τη Πόλη. Το διαμάντι τση τζιας Γιωργούλας θα βάνανε; Μήτε τα βιβλία τση Βιβλιοθήκης δε βάλανε. Εκεί να δεις διαμάντια που καήκανε. Αληθινά, όχι πέτρινα.

- Τι εγίνηκε και τότες…

- Το μόνο καλό, που αφήκανε αυτουνούς στο Λαζαρέτο και γύρισε κι ο πάππους σου σπίτι.

- Και το Θέατρο…

- Άλλο διαμάντι. Αυτό εχάθηκε στη δεύτερη φωτιά.

- Έπιακε και δεύτερη;

- Μετά από χρόνια. Τσούπιακε μανία καταδιώξεως. Ρίχτε τα όλα είπανε. Οι τότες μηχανικοί είπανε που τα σπίτια που καήκανε από τη φωτιά οι πέτρες τους εγινήκαν’ ασβέστης κι ήταν’ άχρηστα. Και συμφωνούσαν’ όλοι περί τούτου. Σύσκαρος ο Δήμος με πρώτο το Δήμαρχο. Μόνο οι αργολάβοι ετρίβανε τα χέργια τους. Έτσι επέσανε όλα τα σπίτια στη Σπηγιά, στο Παγιό και στο Νέο Φρούργιο, το Θέατρο που λες, όλη η Οβριακή, οι Άγιοι Πατέρες, οι Ταξιάρχες, τα παγιά Δικαστήργια, το Επαρχείο και ων ού έστι.

- Το Θέατρο δεν είχε κάτι μαρμάρινα αγάρματα στο τσεμέρι του;

- Πήλινα ήτανε βαμένα άσπρα. Τα είδα ‘γώ σ’ ένα χτήμα κατά Ευρωπούλοι μεργιά, πεταμένα.

- Στην Οβριακή δεν εκάνανε Αναδασμό;

- Βεβαίως, κι ήτανε κάποιοι που και νέο σπίτι από τον Αναδασμό επήρανε και για το παγιό αποζημιωθήκανε. Ψέματα; Έχω τα σκέδια. Ξέρω.

- Όχι, ναι, ήτανε ν’ ανοιχτούνε νέοι δρόμοι, μετά την Ανουντσιάτα να ρίξουνε και το Ντόμο, να μπει αέρας στα καντούνια, γιατί η φτίση εκάρπαζε.

- Και; Η πενικιλίνη φταίει που σταμάτησε τη φυματίωση; Αυτή εσταμάτησε και το σκέδιο Πόλης του 55;

- Πάντως εγίνηκε απληχώργια. Εγίνηκε η πλατεία στο λιμάνι. Επήρανε τον Άγνωστο που ήτανε μπροστά από τον Άη Νικόλα και τον εβάλανε μπροστά από τα Δικαστήργια. Εκάμανε και το συντριβάνι, αυτό που δε τρέχει. Στο Παγιό Φρούργιο ερίξανε τα πάντα όλα. Ξενοδοχείο ήθέλανε να το κάμουνε. Το αδειάσανε όπως επροχτές αδειάσανε και τη Κόντρα Φόσσα. Είχανε το παράδειγμα. Πιο εύκολο να γκρεμίζεις παρά να χτίζεις.

- Θα τα γράψει η Ιστορία.

- Η Ιστορία γράφει ό,τι τση λένε. Νόμος ιστορικός.

- Πάντως καλά καμπιόνια κι οι παγιοί μας. Μας ανοίξανε το σημερνό δρόμο. Ρίχτε, συντρίφτε, ρουφήχτε. Τοις κείνων ρήμασι. Γι αυτό λες η δεύτερη φωτιά;

- Γι αυτό. Αυτή η δεύτερη φωτιά σιγοκαίει ακόμα. Και δε σβήνει η άτιμη. Από τη πρώτη εμπριστικιά μέχρι τα σήμερα μας καίει τα σωθικά.

- Μην έκαψε και τα μυαλά μας;

- Τα καμένα; Και τα μάτια μας έκαψε. Βλέπουμε το διαμάντι να καίγεται και κλείνουμε τα ματοτσίνορα. Στάχτη θα γίνει και διοξείδιο του άνθρακα. Σα και το διαμάντι τση τζιας Γιωργούλας.