ΔΙ’ ΕΥΧΩΝ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων ημών και τα άρση εκτός των Δασών.

Δι’ ευχών αθανάτου πληγής οικονομοτέτοιας σφαγής.

Δι’ ευχών δικαστικής προσφυγής όλοι κι όλα εξ αρχής.

- Τι τσαμπουνάς;

- Προσεύχομαι. Εις έναν κύριον, ρυθμιστήν των πάντων.

- Τόνε ψήφισες;

- Ναι.

- Καλά να πάθεις. Δεν ήξερες;

- Έκαμα λάθος. Χρόνια κάνω το ίδιο λάθος. Βράζω τα ροβίθια και μου βγαίνουνε στραγάγια. Πέτρες. Δε μασιώνται.

- Βάνεις δεντρολίβανο; Φυτέψανε στο Γιαλό. Άμε κόψε.

- Το δεντρολίβανο φταίει;

- Να βάνεις και σόδα.

- Δε κάνει τίποτα.

- Και;

- Στα δικαστήργια. Τ’ άχαρα κι αυτά. Έλα στη θέση τους. Από πού να ξέρουνε τη Λεωφόρο Φαιάκων; Φαίακες είναι; Ισχύει η εντοποιότις.

- Και τι κάνουνε σ’ αυτές τις περιπτώσεις;

- Βάνουνε πραγματογνώμονα.

- Κι αυτός;

- Ψάχνει, απ’ τ’ Άη Λουκά λουκάνικα. Κάποτε μούπανε κι εμένανε να τσου πω ποία ήτο η πορεία του ρέματος του Αγίου Μαρτίνου εις την πορείαν του χρόνου. Το ξέρεις το ρέμα του Αγίου Μαρτίνου;

- Στη Κέρκυρα είναι;

- Στα βόρεια.

- Και;

- Εκεί, στη θέση Σαούλη ήτο και μηχανή αλέσεως ορύζης και τα λοιπά. Μεγάλη ιστορία τα ρύζια τση Κέρκυρας. Θα σου τήνε πω άλλη βολά.

- Βράσε όρυζαν παναπεί.

- Μετά βούρλων από παραδίπλα. Από πού νομίζεις που εκάνανε τσι παπιρέλες; Εν τω μεταξύ εις το Άρσος του Αρκίνοου, μπροστά από το λιμάνι του, εβγαίνανε φυτά και άλλα αγριόδεντρα. Η Αρήτη τα φύτευε με τα χεράκια της. Εκάνανε κι ίσκιο. Από κάτου εβάλανε καρέκλες. Στην αρχή λίγες, μετά πιο πολλές. Ηθέλανε να βάλουνε κι άλλες. Τσου το απαγορέψανε. Αυτοί νευρικιάσανε.

- Λοιπόν, κατ’ αρχάς και κατ’ αρχήν και εξ αρχής εσύ δε διαφεντεύεις το κοινόχρηστον;

- Εγώ!

- Λέγε λοιπόν!

- Αμείτε μέχρι να βρείτε θάλασσα.

- Μη διαμαρτυρηθούνε οι κέφαλοι, τα μουσμούνια κι οι καβούροι;

- Δε τσου πέφτει λόγος, άλλωστε δεν έχουνε φωνή.

- Μη δημοσιεύσουνε καμιά παγιά φωτογραφία; Εδώ εκατασκηνώνανε οι Ζουάβοι.

- Τη πρώτη φωτογραφική μηχανή εδώ την ήφερε ο Οδυσσέας. Αλλά είχε πάρει νερό και του κάηκε το φιρμ.

- Έτσι έ; Και τα κουρτελάτσα;

- Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Τον πρώτον λίθον τον έβαλε ο Αρκίνοος για να κάνει μουράγιο.

- Πέτσα;

- Ήταν’ ένα πετσί αυτός…, δε τρωγόντανε. Σα ροβύθι παλαιάς εσοδείας ήτανε και άνευ δεντρολίβανου.

- Και τώρα;

- Προσευχηθείτε να πάνε όλα κατ’ ευχήν. Κι εγώ μόνο μια ευκή έκανα.

- Δι’ ευχών των Αγίων ημών…